Valle de la Luna en Talampaya

Dag vrienden van onze blog!!

Tijd voor nieuws van de overkant. Momenteel zitten we in Córdoba, een fijne stad in het noorden van Argentina. We zijn hier vanmorgen vroeg aangekomen na een korte nachtelijke busrit vanuit San Juan. Maar ik wil het vooral over onze 2-daagse excursie naar 2 natuurparken genaamd Ischigualasto (of ook wel Valle de la Luna) en Talampaya nabij San Juan hebben. Want dat was werkelijk geweldig!! Absoluut één van onze hoogtepunten totnogtoe.

Misschien eerst even een gezondheidsbulletin. Sinds vandaag gaat het eindelijk wat beter, hopelijk is wat er ook in ons lijf zat (Raf had al evenzeer last van spastische darmen en dergelijke meer) nu eindelijk weg. Niet fijn, altijd maagpijn, buikpijn, darmpijn hebben, en ik dan ook nog een serieuze verkoudheid. Maar bon, laat ons ervan uitgaan dat Difunta Correa ons gunstig gezind was en ons mirakuleus heeft genezen, en bovendien ben ik ook een aantal kilo's kwijt wat altijd mooi meegenomen is :-)

Wie is Difunta Correa? Dat was onze eerste stop op onze excursie. Dat was een vrouw die zodanig hopeloos was toen haar man werd opgeroepen voor de oorlog ze hem helemaal achterna ging, in al haar hysterie hier niet op voorzien qua kledij en proviand en bovendien lekker onverantwoordelijk haar laatste baby meegenomen. Uiteraard is ze onderweg gestorven, maar toen men haar vond was de baby nog steeds in leven, die had zichzelf nl. aan haar borst gezoogd. En nu is de plek waar Correa ooit is gevonden dus een bedevaartsoord, met allemaal huisjes (ipv kaarsen) met daarop brieven en foto's van auto's enzomeer waarvoor mensen Correa bedanken.

We hadden trouwens een privé-gids, Fermín Enrique, een gezapige, praatgrage Sanjuanino die deze tocht al honderden malen eerder had afgelegd met toeristen.

Eerste stop was Ischigualasto, een natuurpark waar 3 tijdperken uit het Mesozoicum naast elkaar te bezichtigen zijn, dit doordat zich daar ooit een aardverschuiving heeft voorgedaan waardoor de 3 lagen die voorheen onder elkaar lagen naast elkaar zijn komen te liggen. De enige plek ter wereld waar dit het geval is. Bovendien zijn deze lagen bijzonder rijk aan fossielen die heel wat info geven over dinosaurussen en andere tot de verbeelding sprekende wezens.

En ik vond het overweldigend, zo temidden van miljoenen jaar oude stenen, rotsen, sculpturen van de natuur, te staan. De foto's kunnen niet weergeven hoe overweldigend het was, te meer ook omdat het licht heel fel was, te fel om echt mooie foto's te maken. Nadien kregen we ook nog uitgebreid uitleg in het museum over het onderzoeken van fossielen, door een Argentijnse studente, Raf's natte droom.

's Avond ging het richting San Agustín de Valle Fértil, een klein dorpje vlakbij het park. En daar was het o zo rustig, zalig!! We waren zo goed als alleen in ons hostalletje waar ze onwaarschijnlijk vriendelijk waren, een welkome afwisseling met de onvriendelijkheid van de Mendocinos van vorige week.

En gisteren hebben we dan Talampaya bezocht, dit is de alleroudste laag uit het Mesozoicum, als ik het goed heb begrepen, ook imponerend, met rode canyons die enorme echo's genereerden. En het was er ook zo rustig, zo compleet van de wereld afgesloten door die hoge rode muren. Genieten.

Voilà, dat wilden we graag even delen. Meer foto's trouwens in ons fotoalbum.

Marij, merci trouwens om Valle de la Luna te vermelden, anders waren we er misschien helemaal niet naartoe gegaan, want het ligt niet echt op het klassieke toeristische parcours.

Ik zie net op de Standaard dat het daar nog altijd zo'n vreselijk weer is in Belgica... We zullen de Zonda eens langsturen, dat is een warme wind die hier waait, aangenaam!!

Tot later, wij gaan nu bbq'en op het dakterras van ons hostel!!

Groetjes,
Ellen