Zuid-Amerika in 5 maanden

Dag blogvrienden!!

Nog niet zolang geleden maar intussen zitten we wel weer een land verder! Jawel, we zijn terug in het land van de Inca's, meerbepaald in Arequipa waar we 2 jaar geleden ook al waren.

Maar even terug naar waar we waren gebleven. In San Pedro de Atacama in Chili hebben we nog twee excursies ondernomen, want daar is ongelofelijk veel te zien. Een eerste bracht ons weer tot boven de 4000 meter, maar deze keer heb ik gelukkig geen last gehad van de hoogte!! We bezochten de zoutvlakte van Atacama, iets anders dan de zoutvlaktes die ik eerder had gezien, nl. geen glad plat wit vlak maar meer een molshoopachtig grijs landschap, ook niet mis, met her en der een mini-lagune met flamingo's. En nadien ging het nog hoger, richting de altiplano-meren, ook heel mooi, maar eerlijkgezegd waren we er niet kapot van. En allebei dachten we tegelijkertijd, zo zou later blijken, misschien moeten we parque nacional Lauca dat we van plan waren te bezoeken in het noorden van Chili, vlak boven Arica, toch maar links laten liggen want daar zullen we gewoon nog meer laguna's en lama's en zoutvlaktes zien. En dan zou het mogelijk zijn wat vroeger naar Peru door te reizen en een tussenstop te maken in Arequipa, waar we 2 jaar geleden, samen met Evelyne en Kim, twee vriendinnen, een heel aangename tijd hadden...

Vrijdag deden we overdag nog een excursie naar de Valle de la Luna, ja weeral een maanvallei, maar deze keer nog spectaculairder, erg vreemd landschap. En in de Valle de la Muerte, met gigantische zandduinen naar honderden meters op blote voeten naar beneden gecrosst/gegleden, superleuk!! Samen met de zonsondergang boven de vallei een mooie afsluiter voor ons verblijf in San Pedro, met de allermooiste sterrenhemel te wereld lijkt me, je kon echt geweldig veel zien met het blote oog, dit doordat San Pedro in een woestijngebied ligt en er een constante wind uit dezelfde windrichting staat plus het bijna nooit bewolkt is.

Vrijdagnacht namen we dan een nachtbus naar Arica, helemaal in het noorden van Chili. We hadden best wel veel betaald voor deze bus dus hadden we ook wel een deftige bus verwacht, met eten enzomeer, we waren toch in zowat het meest ontwikkelde land van Zuid-Amerika. Mooi mis, Turbus heeft blijkbaar een monopolie op deze verbinding en gezien reizigers dus toch geen alternatief hebben zetten ze gewoon hun alleroudste modellen in op deze verbinding, vreselijk!! Raf heeft gelukkig wel eindelijk eens goed geslapen (hoe ongemakkelijker de omstandigheden, hoe beter hij slaapt) maar ik heb de uren zitten aftellen. Bovendien zaten we vlakbij de bestuurscabine waar ze de ganse nacht vrolijk bleven doortetteren en stopte de bus nog verschillende keren in het holst van de nacht om extra passagiers af en op te laden, met de deur wijd open gedurende en half uur en het is daar koud 's nachts!! Het personeel was ook niet bepaald wat je professioneel kon noemen, eerder een bende pubers, want toen ik mn gordel wilde aandoen (we zaten helemaal vooraan) en deze niet vond, moesten ze vooral heel hard lachen toen ik ernaar vroeg, wie gebruikt nu een gordel? Raf heeft ze dan maar wijsgemaakt dat zn broer (sorry Mark, beter even niet in Chili komen) was gestorven in een busongeval en dat had hij zn gordel aangehad hij nog had geleefd, en toen waren ze wel even stil en moest ik mijn lach keihard inhouden.

Enfin, we geraakten toch ter bestemming, Arica, year round beach weather volgens de Lonely Planet, nou ook dat klopte niet bepaald. Ok, we hebben wel effe op het strand gelegen, maar een lange broek en zelfs een jas waren geen overbodige luxe. Niet veel uitgespookt dus, maar dat was ook de bedoeling, wat rondgehangen in deze bricolagestad, zoals zovele andere steden in Chili met van die rare lelijke ineengeknutselde huisjes. Wel lekkere vis gegeten in een chique restaurant met zicht op zee. Op zondag hebben we nog een mooi kerkhof en een archeologisch museum bezocht maar dat was allemaal niet uitzonderlijk de moeite. Behalve... La Pica del Muertito. De keuze van de dode. Een heel aangeaam restaurant met superlekkere en superveel ribbetjes voor geen geld en een heel gezellig sfeertje. Tenzij je natuurlijk, zoals ik, gegratineerde mais neemt, die je na 5 happen kotsmoe bent en dan maar begint te schooien. Als een goede Adam heeft Raf dan maar wat ribbetjes afgestaan! Soit, een typische zondag. Gelukkig hadden we wel tv op onze hostalkamer en zodoende zaterdagnacht voor het eerst in mn leven Dirty Dancing gezien!!

En maandag zijn we dan de grens overgestoken. Hoe gaat dat in zn werk? Bij de aankomst in de internationale busterminal in Arica word je omsingeld daar mannen die allemaal roepen "Para Peru? Para Tacna?" En dan komt het erop aan enkele prijzen te vergelijken en een beetje af te bieden. Daar ben ik niet zo goed in, dus bij de tweede was ik al overtuigd, vooral omdat me dat wel een goeie gast leek. Paperassen afhandelen, en toen stapten we met 3 medepassagiers in de gigantische en supercoole auto van onze chauffeur, echt zo'n auto de erom smeekt gepimpt te worden!! Tot de grens met Peru is het slechts 30 km rijden, en daar ging alles heel erg vlot in vergelijking met grensovergangen naar Chili bijvoorbeeld. En na nog eens 20 km kom je dan aan in de busterminal van Tacna, helemaal in het zuiden van Peru. Daar nog even wat rondgehangen in het centrum, en dan ineens de bus op richting Arequipa. Al evenmin een aangename busrit, bloedheet, huilende baby's, een halve gare in de zetel voor ons (We are brothers because we are sons of Lea, the French and Germans are sons of Jacob's mistress Zilpha???) en vreselijk slechte films (Little Man, Golpe Bajo, ...) waarvan het geluid ongelofelijk luid staat dus zelfs naar muziek luisteren is niet echt mogelijk. Maar tja, dat is nu eenmaal Peru, het voelde zowaar een beetje vertrouwd aan. Bovendien kregen we zomaar even 5 controles onderweg, dit wellicht omdat we vanuit Tacna, een grensstad kwamen, en ook wel omdat ze in Peru veel veiligheidsmaatregelen nemen omwille van overvallen op bussen die jammergenoeg wel eens gebeuren.

En toen, met slechts een uur vertraging, kwamen we aan in Arequipa, de witte stad, de stad van de eeuwige lente. En we herkenden het busstation, en de straten, en ons hostal, Colonial House Inn, daar stond ik op want daar hebben ze de allerbeste ontbijten, met gigantische fruitsalades en verrukkelijke ontbijtgranen (quinua en kiwicha) en een zalig dakterras met zicht op de bergen en vulkanen rondom Arequipa.

En vannamiddag heb ik een vrij zotte beslissing genomen, al zeg ik het zelf. We gaan morgen en overmorgen nl. de vulkaan el Misti (zie foto hieronder) beklimmen, tot een hoogte van 5825 meter. Ik hoor jullie al denken, is dat wel een goed idee, want ik heb toch al last gehad van hoogteziekte en het is hoe dan ook zwaar... Dat denk ik ook allemaal. Maar het is wel een geweldige uitdaging en zelfs als ik enkel maar tot base camp (4500 meter) waar we gaan kamperen geraak, zou ik dat wel supercool vinden van mezelf... Raf ondernam 2 jaar terug al een poging om deze vulkaan te temmen maar haalde toen ook de top niet... Een herkansing voor hem dus.

Ik ben even benieuwd als jullie of we het halen... Duim voor ons!!

To be continued...

Groetjes,
Ellen