Zuid-Amerika in 5 maanden

Hallo,

we leven nog! De vulkaan El Misti, zijn we helaas niet opgeraakt.

We begonnen met een Slovaaks-Engels koppel en onze gids vol goede moed aan onze tocht op 3315m. In tegenstelling tot onze reisgenoten die net de Inca trail achter de rug hadden, kwamen wij rechtstreeks van Arica aan de Stille Zuidzee. Dit verschil liet zich al snel voelen. Eenmaal de 4000m voorbij ging het trager en trager bij ons. Eerst kon Ellen niet meer volgen, nadien kon ik zelfs Ellen niet meer volgen. Met barstende hoofdpijn kwamen we aan op 4600 meter, het eerste basecamp en dat na 6,5u de berg op te ploeteren. Ons doel voor de eerste dag was echter te overnachten in het tweede basecamp op 4800m. Dat ging helaas echt niet!! Ik kwam geen stap meer vooruit van de hoofdpijn en was verschrikkelijk misselijk. Terwijl de anderen dus naar 4800m trokken om rond 2u 's nachts de tocht naar de top aan te vatten, hebben wij uiteindelijk van 18u30 tot 10u in onze tent gelegen in het eerste basecamp op 4600m (bij een basecamp moet je je trouwens niet teveel voorstellen : een vlak stuk met rotsen die je uit de wind zetten, en we waren er helemaal alleen met ons twee). In heel die tijdspanne was het bovendien bijtend koud. Ik ben niet echt een koukleum, maar heb toch met twee fleeces en een jas in mijn slaapzak gelegen.

En ziek... na uren te hebben afgezien en het braken tegen te houden, heb ik rond 6u 's ochtends toch een Heidike moeten doen (Randstads voor overgeven :-). Ellen was er wel iets beter aan toe dan mij, maar ze vervloekte de vulkaan, mij, de kou, ... enorm.
Een greep uit het door haar aangewende proza :
"Ik heb er mij door u laten inpraten!"
"Wat doen wij hier eigenlijk?"
"Ik luister nooit meer naar u!"
"Dit is de verschikkelijkste ervaring van mijn leven!"
"Ik wil na een weekend Lima aan het strand gaan liggen!"
"Gewoon gaan raften was ook wel avontuurlijk genoeg geweest!"

De jongen van het andere koppel was ondertussen als enige tot aan de krater geraakt (en zou het geen tweede keer doen) en eenmaal we terug afdaalden, verdwenen alle ongemakken als sneeuw voor de zon. De afdaling duurde welgeteld 1u40min!

Groetjes,
Raf

Helemaal onder het stof kwamen we dan aan in ons hostal waar ze gelukkig zo vriendelijk waren ons nog een doucheke te laten nemen want enkele uren nadien moesten we de nachtbus richting Lima op, ook al geen bijster goed idee zo direct na een vulkaanbeklimming maar soit. Gelukkig viel de busrit ongelofelijk goed mee. Driewerf hoera voor Cruz del Sur, de chiqueste busmaatschappij van Peru en omstreken!! Er was iemand om ons welkom te heten aan het loket, in de wachtruimte, en zelfs een vrouwtje in folkloristische outfit bij het opstappen. We kregen een kussentje en een dekentje, best wel lekker eten, we hadden een knopje om op te drukken als we persoonlijke assistentie wilden, en de films waren ook best te pruimen (Déjà Vu, Toy Story). Enige jammere was dat ze ons al om half 7 's ochtends wekten voor het ontbijt en nog 2 films (waarvan de laatste een bizarre kung fu film) en dit terwijl we pas tegen half 11 zouden aankomen in Lima. Maar bon, Cruz del Sur zal ons nog mogen verwelkomen op zn bussen.

Lima dus, waar we Kim Peeters, een Romaniavriendinnetje die sinds een klein jaar in Lima woont en werkt, en haar Braziliaanse vriend Aleixandre bezochten.
Op vrijdag verkenden we Barranco, de wijk waar Kim woont en waar wij in een heel fijn hotelletje gelogeerd zaten. Op zaterdag hingen we wat rond in Miraflores, de chiqueste wijk van Lima, waar er net een openluchttentoonstelling van Yann Arthus-Bertrand te bezichtigen viel en 's avonds kookten Kim en Aleixandre delicieuze gazpacho voor ons. En op zondag gingen we nog de ruïnes van de Lima (het volk) genaamd Pucllana bezoeken, en 's avonds lekker Italiaans eten, om op maandag dan definitief afscheid te moeten nemen :-(

Aleixandre is trouwens een artesano zoals dat heet, een juweelontwerper. Ik heb mij dan ook een geweldige ring aangeschaft, die Raf en ik in een gekke bui onze verlovingsring hebben genoemd (geen nood, trouwen doen we niet!!)

En momenteel zitten we in het noorden van Peru. We namen een vlucht voor de verandering, met de bedoeling vanuit Chiclayo, waar we nu zitten, met busreizen en heel wat tussenstops, terug naar Lima af te zakken. Begin juni hebben we daar een date met Selle en Kristel uit Leuven, joepie!!
Moet zeggen dat met het mooie weer in Belgica en alle berichten over barbecues en terrasjesweer en zomerfestivalletjes ik toch wel weer een beetje heimwee kreeg, maar gelukkig is het hier in Chiclayo ook lekker warm en morgen en overmorgen gaan we zelfs even naar de kust afzakken. Dat Chiclayo je niks zegt is geen ramp, de stad zelf heeft niet zoveel te bieden; er loopt hier dan ook nauwelijks een toerist rond. Ik word hier ook ongelofelijk nagekeken, ik voelde me gisteren echt niet op mn gemak, als dat af en toe gebeurd is dat een boost voor je ego, als dat constant gebeurd dan begin je je echt ongemakkelijk te voelen. Maar vandaag ben ik er al wat aan gewend.

Bon, gisteren zijn we onmiddelijk in actie geschoten en hebben we de ruïnes van de Sicán, een pre Inca volk, in Tucume bezocht. We hadden een heel goeie gids en vonden de site allebei echt de moeite. Op het eerste gezicht lijken het gewoon hopen aarde maar ... het zijn dus tempels en opslagkamers en er is nog steeds heel veel te ontdekken. Er is nog zoveel werk dat je op dit ogenblik gewoon nog potscherven van 1000 jaar geleden overal van de grond kan oprapen.

Via mototaxi en colectivo reisden we toen Peking Express-gewijs naar Lampayeque waar ze een geweldig knap museum hebben opgetrokken. De buitenkant lijkt een beetje op een casino zoals in Las Vegas. Het museum is gewijd aan El Señor de Sipán. Dit heerschap zijn grafkelder is behoorlijk impressionant. Kwestie van alle gerief in het hiernamaals te hebben werd hij begraven met 2 vrouwen, een legercommandant, een lijfwacht, 2 jongetjes (pervert), 2 lama's (nogmaals: pervert), 1300 potten met eten en drinken, kronen, een hele collectie oorbellen en colliers (the only gay in the village), gouden scheermessen, gewaden, gouden kronen, ... Hij heeft wellicht een aangename tijd gehad in het hiernamaals.

En vandaag heb ik meer dan 2u bij de kapper gezeten, ik heb het eindelijk aangedurfd om krullen te laten leggen!! Foto's volgen...

Groetjes,
Ellen