Zuid-Amerika in 5 maanden

Vrienden van den blog,

hier zijn we weer!
De afgelopen week hebben we eerst een aantal dagen doorgebracht in Chiclayo en Pimentel. We kunnen daar zeer kort over zijn. Chiclayo is druk en heeft niet veel te bieden. Pimentel ligt aan de kust en ze hebben daar ne pier. Point final!
En voor wie benieuwd is naar Ellen haar krullen, intussen zijn het alweer eerder "bekskes" en stinkt haar haar nog steeds naar chemisch spul bij elke wasbeurt, dus niet voor herhaling vatbaar.

Na Chiclayo busten we een nachtje richting Chachapoyas. Dit koloniaal stadje is het hart van de gelijknamige pre-inca cultuur en voor iedereen die deze richting uitkomt een absolute aanrader. Kwestie van een beetje een goed beeld te krijgen van de hele regio boekten we een vijfdaagse tour/trekking door het land van de Chachapoyas.

Onze groep ontdekkingsreizigers bestond uit 5 man. Naast Ellen en mezelf nog een fijne Canadese jongen, Andrew, onze geweldige gids Ronald en zijn vriendinnetje annex onze kokkin Berlitz. Klaar om door el Bosque de las Neblinas (woud der wolken) te trekken.

Dag 1:
Rond 5u30 vertrokken we met een taxi voor een dagje begraafplaatsen-sightseeing. We bezochten een aantal begraafplaatsen waar de Chachas hun doden meer dan duizend jaar geleden in sarcofagen in de rotswand opborgen. Aangezien deze plaatsen moeilijk bereikbaar zijn (telkens een fikse bergopwaartse wandeling) en de Chachas geen goud hadden, zijn deze sarcofagen nog vrij goed gespaard gebleven van de vele Peruaanse grafplunderaars. In Pueblo de los Muertos waren de sarcofagen iets kleiner, maar had als extra troef dat je tussen de botten van duizend jaar dode mensen kon gaan rommelen. Karajía heeft dan weer grotere en mooiere sarcofagen maar daar kan je niet zo dicht bij. Tenslotte reed onze chauffeur ons, langsheen enkele bergdorpjes waar kinderen en oudere mannen dolgraag op de foto wilden, tot bij de Valle de Belén. Een schitterende groene vallei met een meanderende rivier en heel veel koeien en paarden. In het midden van die vallei stond ons 5-sterren hotel : een lemen hutje met een tafel en enkele in elkaar gesjorde bedden. Aangezien de vorige passanten het slot niet op de deur hadden gehangen, moesten we wel eerst nog enkele koeievlaaien opruimen alvorens ons te kunnen installeren. Achter het huis lag het rustieke toilet : een hutje van boomstammen waar je langs alle kanten kon doorkijken en met binnenin een diepe put. Deze diepe put is zeker een pluspunt van een dergelijk wc, het stinkt namelijk minder, je ziet niet wat er in de put ligt en voor de meisjes: pies spat niet op! We hebben onze grenzen wat kakken en pissen op niet zo'n evidente manieren en plekken zeker verlegd de laatste dagen...
Die avond zaten we nog wat buiten rond een kampvuur, passeerden we elkaar la botella, vertelde onze gids enkele creepy verhalen over kwade geesten en gigantische slangen, en om negen uur doken we ons bed in voor een nacht in de stilte van de natuur.

Dag 2:
Vanuit de Valle de Belén stapten we 26 kilometer tot in het dorpje Congón, langs een bij momenten wel erg glad pad waarnaast diepe dichtbegroeide afgronden Ellen schrik aanjaagden. Onderweg bezochten we langs de kant van ons pre-inca pad de verloren stad Pirquilla. Een stad waar eens vijfduizend huizen stonden maar die nu bijna compleet overwoekerd is door de natuur hetgeen de toegang bijzonder moeilijk en zelfs best gevaarlijk maakt, maar ons ook wel een zeker Indiana Jones-achtig gevoel gaf aangezien hier nog geen archeologisch onderzoek is gebeurd. 's Avonds sliepen we op de eerste verdieping van een familiewoning waar op het terras de koffiebonen in de zon lagen te drogen. In en rond het huis liepen varkens, kippen, ezels, een hond, enkele katten en verscheidene cavia's (nog altijd de keukenspecialiteit van de Peruanen).

Dag 3:
Om 7 uur stonden vier muilezels ons op te wachten plus een "ezeljongen" als begeleider. We hebben 7 uur op een ezel gezeten!!! En niet op de macadam maar op stukken met een hellingsgraad van dertig percent (beklimming en afdaling) waar de ezels meer dan kniediep in de modder zaten. Dat is om ongelukken vragen natuurlijk en het duurde niet lang of Ellen lag naast haar ezel, in de modder, en bijna in de rivier!! Mijn muilezel, die ik Atahualpa doopte, was best wel een sterk beest en ik vroeg me echt af hoeveel kracht die ezels niet moeten hebben om met een mens op hun rug zo'n steile stukken op te klimmen. Op de middag bezochten we andermaal een Chachapoyas stad met een wachttoren en een schitterend uitzicht op de ganse vallei. De namiddag op de ezel was er voor mij echt teveel aan, ik begon schrik te krijgen : Ellen gevallen, Berlitz haar ezel die bepaalde stukken niet opgeraakte, Andrew zijn ezel die regelmatig begon te racen. Het laatste uur deed ik dus te voet en ik kan je verzekeren, die ezels klimmen en dalen snel. Rond drie uur kwamen we aan in Yumal waar een auto ons naar het dorpje María bracht aan de voet van het fort van Kuélap. 's Avonds kregen we andermaal rijst met patatten te eten, net als 's middags en alle dagen 2x daags voordien...

Dag 4:
Onze wekker ging af om 4u30 omdat we om half zes boven aan het schoongemaakte Chachapoyas fort van Kuélap wilden staan om de zonsopgang te zien. En wat een zonsopgang! In het Westen scheen de volle maan nog en in het Oosten kwam de zon tevoorschijn en zag je dat alle omliggende valleien gevuld waren met wolken. Eens we bekomen waren van deze zonsopgang bezochten we het fort van Kuélap. Niet zo adembenemend als Macchu Picchu maar toch wel bijna. Men is hier ook nog volop bezig delen bloot te leggen en uit te zoeken waar de gebouwen precies voor dienden. Rond negen uur 's ochtends ontbeten we bij onze gids thuis op 100 meter van het fort. Zijn grootmoeder woont iets verderop en was tot voor de toeristen kwamen de eigenlijke eigenares van het fort en alle grond errond.
Vanaf Kuélap wachtte ons een drie uur durende steile afdaling naar Tingo in de brandende zon. Vrij zwaar, vraag maar aan Ellen. Beneden wachtte evenwel een frisse duik in de rivier en alles was weer vergeten!!
En 's namiddags was het Champion's league finale!!! Helaas was er in het dorpje Tingo waar we zaten geen café om te kijken. Onze gids is dan maar gaan aankloppen bij het enige huis in het dorp waar een schotelantenne op het dak stond. Die man vond het geen probleem zijn decoder naar de garage te brengen en dus konden we daar kijken terwijl er nog een aantal mensen kwamen bijzitten. Het deed me zo een beetje denken aan de verhalen van ons mama die op woensdagnamiddag naar Schipper naast Matilde ging kijken bij één van de weinige mensen die toen al televisie hadden in Schoonderbuken.

Dag 5:
Met de auto bezochten we nog een mausoleum in de rotsen gebouwd, en het stadje Leymebamba en zijn museum met 219 mummies.

Het strafste van al is dat we nog maar een schijntje zagen van wat er allemaal in de wouden verborgen ligt. Tot nu toe zijn er al 21 Chachapoyas dorpen ontdekt, een tiental andere begraafplaatsen in rotsen, grotten met een lengte van elf kilometer, de derde hoogste waterval ter wereld, ... Studies over al deze dorpen zijn nog zo goed als onbestaande. Onze gids wist ze evenwel allemaal liggen aangezien hij in Kuélap is opgegroeid, een oom heeft die archeoloog is, een neef die antropoloog is en als puber er vaak alleen op uittrok om al deze plaatsen te gaan ontdekken.

Gisteren en vandaag waren we even in het stadje Celendín, na een rit van 138 kilometer vanuit Leymebamba. Deze 138 kilometer worden afgelegd op 7,5 uur. Iemand nog vragen over de staat van de weg of mijn staartbeen?
En deze middag busten we verder naar Cajamarca (weer 4 uur oncomfortabel bussen!) waar we dus momenteel zitten, tot maandag wellicht, en dan gaat het richting kust, Trujillo en Huanchaco.
Dat zal dus ongeveer het menu zijn van ons volgende schrijfsel.

Groetjes uit Cajamarca,
Raf

PS Nog massas fotos te bewonderen in de fotosectie!!