Zuid-Amerika in 5 maanden

Dag vrienden,

wellicht voor de allerlaatste keer posten we een bericht op onze reisblog, vlak voor we het vliegtuig richting Belgie opstappen...

Over onze laatste dagen in Argentina kunnen we vrij kort zijn. In Rosario, best wel een mooie, aangename stad, wandelden we vooral wat rond in het centrum, gingen we shoppen, naar de kapper, en dat was het zo wel ongeveer. Back in Buenos Aires, waar we logeerden in het appartement van César, een Peruaan die we tijdens de eerste weken van de onze reis ontmoetten in Patagonia, gingen we ook aldaar shoppen (wintersolden!), een dagje naar Tigre (zogenaamd rustig stadje dat overspoeld wordt door Porteños op zoek naar een "rustig" stadje), naar de zoo in Palermo, Puerto Madero (de oude havenbuurt waar dokken en loodsen gerestyled zijn tot chique lofts en wandelesplanades), gingen we naar theater (een zeer luchtige komedie met een weer zeer sexy actrice, Raf is er nog altijd niet goed van), nog ene drinken met Andrew (de Canadees waarmee we de trekking in Chachapoyas deden en net als ons aan het einde van zn reis is), verrukkelijk Peruaans eten (beter dan al wat we in Peru zelf gegeten hebben!) en nog een allerlaatste keer naar onze favoriete buurt San Telmo.

Die laatste dagen van zo'n lange reis zijn niet bepaald de leukste. Je zit zo'n beetje tussenin, je bent niet meer echt aan het reizen, en je bent ook nog niet thuis. Bovendien waren we allebei wat verkouden (winter hé in Argentina, en best wel koud!) Dus we zijn heel blij dat we nu bijna terug thuis zijn (hoewel af te wachten wanneer precies met staking bij Lufthansa plus op Zaventem), en tegelijkertijd al een beetje nostalgisch om al wat voorbij is...

De laatste dagen hebben we ons een beetje onledig gehouden met het opstellen van lijstjes allerhande. Hieronder de belangrijkste conclusies...

WISTEN JULLIE DAT :

-Raf bij het verlaten van elk land dat we bezochten een quizje opstelde voor Ellen om te peilen naar wat ze er zoal van had opgestoken, inclusief te winnen prijzen en te ondergane straffen
-avocado in Peru palta heet en in Colombia aguacate
-we het gesis en gefluit van de Zuid-Amerikanen die je aandacht willen trekken voor een taxi, tour, of wat ze ook willen verkopen, meer dan beu zijn!
-Ellen zich vooral bezighield met het in kaart brengen van wat er zoal te beleven viel waar en Raf de knopen doorhakte
-het leven van een voetganger niets waard is in Zuid-Amerika, en al helemaal niet in Argentina
-je in Zuid-Amerika het gebruikte toiletpapier bijna nergens in het toilet mag gooien, maar steeds in een apart vuilbakje dat in het beste geval een deksel heeft...
-je in heel Argentina geen tampons met inbrenghuls kan vinden
-postkaartjes versturen geen sinecure is, wegens een onvindbaar postkantoor, onvindbare postzegels al dan onvindbare postkaartjes
-een goed ontbijt zeldzaam is, vooral in Argentina
-de meerderheid van de Zuid-Amerikaanse vrouwen volgens het omgekeerde peermodel geschapen zijn, wat het voor Ellen (een peermodel) heel erg frustrerend maakte om een broek te vinden (wat ook niet gelukt is)
-Vick (ja, dat middeltje dat je op je borst moet wrijven tegen de verkoudheid) ook een doeltreffend middel is tegen jeuk veroorzaakt door muggenbeten
-er overal internet is, de kwaliteit van de verbinding is een ander paar mouwen
-Ellen een loslopendehondenfobie heeft ontwikkeld door de vele straathonden in Zuid-Amerika
-wisselgeld een zeldzaamheid is, vooral in Argentina
-Ellen al haar hele leven last heeft van de zogenaamde bewegingsziekte, zowel op bus, vliegtuig, boot, zelfs in taxi's, niet evident als je je gedurende 5 maanden zowat constant moet verplaatsen!
-Ellen 3 notitieboekjes heeft volgepend met planningen, uitgaven, lijstjes, ...
-we 9 keer onze horloges hebben moeten verzetten
-we in 5 verschillende landen naar Friends hebben kunnen kijken
-mensen ons dikwijls voor Spanjaarden namen, vooral Raf met z'n zwaar Castellaans accent (en dus tijdens het EK voetbal om die reden voortdurend werd aangesproken over de prestaties van Spanje)
-we zowat met elk mogelijk vervoersmiddel hebben gereisd, nl. trein, bus, metro, muilezel, boot, vliegtuig, fiets en auto
-we onze bekomst hebben van rotslechte films op bussen, ondermeer te mijden : Rebels with a cause, My first wedding, Cheetah Girls ...
-Ellen het kotsbeu is dat Raf zijn weetjes en meningen over sport altijd tegen haar kwijtwou (en dus heel blij dat hij die binnenkort terug tegen mede-geïnteresseerden kan ventileren)
-je in Zuid-Amerika perfect het EK voetbal en de Tour de France live kan volgen
-we op 72 verschillende plaatsen hebben geslapen waarvan
49 hostals
(voor zij die geïnteresseerd zijn in de namen, kan handig zijn voor uw toekomstige reis : Telmo Tango, Via Via, I Keu Ken, Albergue Patagonia, Erratic Rock, Casa Bernardita, Al Fin del Mundo, Casa Margouya, Hostal 1004, Winca's, Life House Hostal, Hotel Albertina, Campo Base, Baluch Hostal, Las Rejas, Hostal El Cardón, Zimmer Brünig, Malka, Residencial Vilacoyo, Jardín del Sol, Colonial Inn, Aquisito, Hotel Paraíso, Hostal Garuda, Revash, Hostal Mirador, Hostal Tingo, La Casona, La Naranja Mecánica, Santa Ana, Naylamp, Inti Wasi, El Montañero, Llanganuco Lodge, Gran Hotel R'ickay, Hostal Los Frayles, El Huacachinero, Inka Hotel, Hostal Colibri, Hotel Yurupari, Hostal Colonial, Iguana, The Black Sheep, Decameron San Luis, El Viajero, La Casa de Felipe, Guesthouse Renacer, Copa Praia, Praia Serena, Puerto Canoas en BB Bulevar)
4 keer in een tent
4 keer op een boot
2 nachten op een vliegtuig
8 nachten op een bus
17 nachten bij vrienden
1 nacht bij een onbekende Peruaanse familie
1 nacht in een lemen hut
2 nachten in een junglelodge
-we 12 items verloren (waarvan 7 van Ellen en wonder boven wonder slechts 5 van Raf)
-we 13 maal officieel een landsgrens overstaken
-we in 3 verschillende zeeën zwommen (Pacifische, Caribische en Atlantische)
-we in totaal 3903 foto's namen
-Raf eigenlijk geen enkele keer noemenswaardig ziek is geweest
-we het heel fijn vonden dat jullie onze blog hebben gevolgd, en ook bedankt voor de reacties!
-we het geweldig goed hebben gehad samen op reis!

Tot heel erg gauw!

Raf en Ellen
Zuid-Amerikareizigers af

PS: Tijdens onze reis maakten we ook enkele onnozele filmpjes met onze fototoestellen, en het is eindelijk gelukt ze te uploaden!

Nummer 1: Torres del Paine in 360 graden (Chili)

Nummer 2: Pinguïn weet niet meer waarheen in Punta Arenas (Chili)

Nummer 3: Ellen loopt een zandduin af en is moe (Chili)

Nummer 4: Opnames van een low budget videoclip aan het Llanganucomeer (Peru)

Nummer 5: De Garganta del Diablo bij Iguazu (Argentina)

Gegroet waarde parochianen,

Kwestie van niet alleen Rio de Janeiro te bezoeken in Brazilië, trokken we ook de omliggende provincie in. Een prachtige Costa Verde wachtte ons daar. Weeral paradijselijk stranden met daarachter dichte wouden. Aanvankelijk was onze bedoeling een dagje Paraty te bezoeken en dan naar Ilha Grande te gaan. Echter, doordat Ellen ziekskes was, moesten we deze plannen ietwat bijstellen en verbleven we drie dagen nabij Paraty. Jammer maar helaas, ik keek echt wel uit naar een nieuw luilekkereiland...

Nu, Paraty en omgeving heeft gelukkig ook meer dan genoeg te bieden om drie dagen te vullen. Paraty zelf is een mondain Portugees-koloniaal stadje volgestouwd met duurdere restaurants en chique winkeltjes. Niet echt spek naar onze bek en al zeker niet naar het einde van de reis en de bodem van de portemonnee toe. Dus beperkten we ons vooral tot wat rondwandelen en ergens een hamburger eten.

De tweede dag trok ik naar het strand van Sao Goncalo. Zonder Ellen, die echt te ziek was die dag, maar met onze buren van het hostal. De namen Piet en Liesbeth verraden waarschijnlijk al dat het Vlamingen waren, uit Kessel-Lo zowaar! Dus tesamen met hen en hun drie kinderen spendeerde ik een aantal uren aan het strand en ook 's avonds kon ik nog wat aangenaam met hen babbelen op ons terrasje terwijl Ellen reeds/nog in bed lag.

Dag drie vertrokken zij evenwel naar Sao Paolo, maar gelukkig was Ellen weer min of meer op de been! Dus na een busrit door een prachtig groen berglandschap met de zee die her en der komt piepen, belandden we in Trindade om een ander strand te bezoeken, Praia Cachadaco. Zalig mooi strand, hoge golven en mooi weer, meer moet dat soms echt niet zijn.

Ik had gerust nog een aantal dagen aan de Costa Verde kunnen blijven, maar helaas wachtte in Rio ons vliegtuig om naar Foz do Iguacu te vliegen, en zaten onze laatste stranddagen van deze reis er dus op...

Groetjes,
een stilaan weemoedig wordende Raf

Ook nen goeiendag allemaal van mijnentwege!

Gelukkig was ik zo goed als helemaal hersteld toen we in Iguazú aanbelandden, om daar de wereldberoemde Iguazúwatervallen te gaan bekijken, niet de hoogste maar wel de omvangrijkste. We namen een vlucht vanuit Rio, via Curitiba tot in Foz do Iguacu aan de Braziliaanse kant, maar staken onmiddellijk de grens over naar Puerto Iguazú aan de Argentijnse kant, waar het leven stukken goedkoper is. We logeerden er in een gezellig, eenvoudig hostalletje, dat we officieel de prijs voor vriendelijkste personeel willen toekennen.

Op zaterdag verkenden we de Braziliaanse kant van de watervallen en op zondag de Argentijnse kant. De watervallen liggen eigenlijk volledig op Argentijns grondgebied, waar je ze dus vanuit meer verschillende standpunten kunt bekijken, en ook van dichterbij, maar vanaf de Braziliaanse zijde heb je ook wel enkele mooie overzichten.

Nu, de watervallen zelf zijn zondermeer impressionant, en jullie moeten weten dat ze op geen enkele van de foto's allemaal staan, het zijn er echt tientallen die vlakbij elkaar liggen. Het is een beetje gek eigenlijk, want de omgeving van Iguazú doet niet echt vermoeden dat er zich daar één van de geweldigste natuurwonderen bevindt. Maar toch, 2 rivieren, de Paraná en de Iguazú, komen op een zeker punt samen en storten zich massaal de diepte in.

Jammergenoeg zijn de watervallen ook heel erg toeristisch uitgebaat en -gebuit. Zowel aan de Braziliaanse als aan de Argentijnse zijde hebben ze er zelfs een klein pretpark rond gebouwd, met een panoramische lift, een treintje, ... Je kan ook niet echt vrij rondlopen, je moet duidelijk uitgezette bruggetjes volgen die allemaal samen een parcours vormen, en er is geen andere optie. Beetje jammer wel, ik had het me toch anders voorgesteld. Ik moest met meewoed terugdenken aan een andere geweldig hoge waterval in Peru die je pas na een dag stappen doorheen het nevelwoud kon bereiken... Maar in Iguazu is er zefs een autosnelweg aangelegd naar de watervallen...

Maar bon, zonder meer impressionant, de hoeveelheid water, de snelheid en de kracht waarmee het naar beneden stort, de permanente nevelwolk die erboven hangt, en het oorverdovende geluid. Puerto Iguazu, waar we verbleven, was weer zo'n gek dorpje dat helemaal opgeslokt is, zonder er helemaal klaar voor te zijn, door het toerisme. Het deed een beetje aan El Chaltén en El Calafate denken, niet echt charmant dus.

Momenteel zijn we, na onze allerlaatste nachtbusrit (yes!), deze keer van 19 uren, in Rosario.
De cirkel is bijna rond...

Groetjes,
Ellenx

Dag amigos del blog!!

Sorry voor de wat platvloerse titel maar we hebben gemerkt dat onze kijkcijfers een dalende trend vertonen dus hopelijk krijgen we met deze titel jullie aandacht weer vast... Meer toelichting volgt.

Intussen alweer een weekje verder, en vooral in stedelijk gebied rondgehangen. Van vrijdag tot maandag zaten we in Córdoba, een prachtige, koloniale studentenstad. Vooral veel rondgeslenterd, enkele knappe musea bezocht, 2 gegidste themawandelingen meegepikt, een namiddagje in het park gelegen, en verder niet bijster veel.

We zaten in een partyhostel, tis te zeggen met mensen die vooral ´s nachts leefden en overdag in hun bed lagen. Ik vond dat persoonlijk wat zonde want Córdoba is zo'n mooie stad, maar soit. Bovendien zaten er enorm veel Israëli's in ons hostel, gelukkig wel allemaal vriendelijke, Israëlische backpackers hebben nl. een nogal kwalijke reputatie. En verder was het ook vooral een mannelijk hostel, heel veel jongens, weinig meisjes, wat Raf wel kon appreciëren want de mensen waar we het meest contact mee gehad hebben totnogtoe zijn op enkele uitzonderingen na vooral meisjes. Dus Raf heeft zich op vrijdagavond, bij de overigens delicieuze asado (bbq) en lang nadien, kunnen uitleven met een groepje boys en uren honderduit kunnen praten over het voetbal en andere mannelijke onderwerpen. Ik heb het een aantal uren volgehouden maar heb toch wijselijk geweigerd toen de mannen al goed na middernacht het gesprek in een pub wilden gaan verderzetten.

En op maandag zouden we dan gaan parapenten, dat is met een parachute van een klif afspringen en dan hang je zo'n half uur in de lucht, met een begeleider uiteraard. We zouden dit doen in La Cumbre, een plaatsje op 2u van Córdoba en wereldbefaamd voor parapenten vanwege de optimale condities en het prachtige landschap, dé plek om voor het eerst in je leven te parapenten dus. Met 2 Israëlische meisjes en een fijne gids reden we 's morgens dan ook helemaal tot in La Cumbre, het leek een stralende dag om te parapenten, maar eens daar aangekomen kwam er ineens een niet meer zo optimale wind opgestoken... We hebben dan nog enkele uren in het dorpje La Cumbre rondgehangen in de hoop dat de wind van gedacht zou veranderen, maar helaas... Geen parapenten in La Cumbre dus, echt superjammer. En we konden ook niet langer blijven want onze nachtbus naar Salta lag al vast.

Salta dus, waar we sinds dinsdagmorgen zijn neergestrijkt. Ook prachtige koloniale gebouwen, een oergezellig pleintje, en een duidelijke Andessfeer... Dat klinkt misschien abstract voor wie nog niet in Peru of Bolivia is geweest, maar zo voelt het dus voor ons allebei. We voelen dat Peru dichterbij komt...

Hier voorlopig ook vooral wat rondgewandeld, langsheen kerken en pleinen, en de 1070 trappen naar de Cerro San Bernardo beklommen. En gisteren heb ik (terwijl Raf Champions League keek) het Museo de Alta Montaña bezocht, waar 3 gemummificeerde incakinderen te bewonderen zijn. Prachtig en modern museum, en je krijgt echt kippevel als je zo oog in oog staat met die mysterieuze incageschiedenis. Even ter verduidelijking, ter gelegenheid van speciale gelegenheden werden vanuit alle hoeken van het incarijk de allermooiste kinderen naar Cuzco, centrum van het incarijk, gestuurd. Deze werden door de inca plechtig ontvangen en terug naar hun plek van herkomst gestuurd waar ze na een lange en moeilijke trektocht bovenop een berg of vulkaan werden begraven als offer aan de goden. Door de extreem lage temperaturen, het lage zuurstofgehalte enzomeer zijn deze kinderen dus natuurlijk gemummificeerd en heel vele ervan zijn dus gerecupereerd en in enkele musea te bewonderen. In Arequipa in Peru hadden we er al eerder eentje gezien.

En vandaag namen we de bus genomen naar San Lorenzo, 20 minuutjes buiten Salta. Toen we van de bus stapten, hadden we even schrik dat ons San Antonio de Areco non-avontuur zich zou herhalen, maar gelukkig was aldaar de Quebrada de San Lorenzo. Dit is een soort ecoreservaat met horden papegaaien en kleurrijke vlinders, en een ecosysteem dat de Yungas heet, zoals de gelijknamige streek in Bolivia. Heel erg de moeite.

De komende vier dagen hebben we een auto gehuurd samen met 2 Hollandse meisje om de brede omgeving rond Salta te verkennen, want er is hier in een omtrek van 300 km ongelofelijk veel moois te zien. Een verslag volgt.

Groetjes,
Ellen

Kleine noot van Raf:

Niets beter dan een Engelsman en een Ier om een avond door te zakken in een pub en het over Paul Mc Grath en Roy Keane te hebben.
Terwijl Ellen naar de mummies in het museum aan het kijken was, keek ik naar de mummies van Barcelona en Manchester, wat een kutmatch!

Groetjes

Raf

Dag vrienden van onze blog!!

Tijd voor nieuws van de overkant. Momenteel zitten we in Córdoba, een fijne stad in het noorden van Argentina. We zijn hier vanmorgen vroeg aangekomen na een korte nachtelijke busrit vanuit San Juan. Maar ik wil het vooral over onze 2-daagse excursie naar 2 natuurparken genaamd Ischigualasto (of ook wel Valle de la Luna) en Talampaya nabij San Juan hebben. Want dat was werkelijk geweldig!! Absoluut één van onze hoogtepunten totnogtoe.

Misschien eerst even een gezondheidsbulletin. Sinds vandaag gaat het eindelijk wat beter, hopelijk is wat er ook in ons lijf zat (Raf had al evenzeer last van spastische darmen en dergelijke meer) nu eindelijk weg. Niet fijn, altijd maagpijn, buikpijn, darmpijn hebben, en ik dan ook nog een serieuze verkoudheid. Maar bon, laat ons ervan uitgaan dat Difunta Correa ons gunstig gezind was en ons mirakuleus heeft genezen, en bovendien ben ik ook een aantal kilo's kwijt wat altijd mooi meegenomen is :-)

Wie is Difunta Correa? Dat was onze eerste stop op onze excursie. Dat was een vrouw die zodanig hopeloos was toen haar man werd opgeroepen voor de oorlog ze hem helemaal achterna ging, in al haar hysterie hier niet op voorzien qua kledij en proviand en bovendien lekker onverantwoordelijk haar laatste baby meegenomen. Uiteraard is ze onderweg gestorven, maar toen men haar vond was de baby nog steeds in leven, die had zichzelf nl. aan haar borst gezoogd. En nu is de plek waar Correa ooit is gevonden dus een bedevaartsoord, met allemaal huisjes (ipv kaarsen) met daarop brieven en foto's van auto's enzomeer waarvoor mensen Correa bedanken.

We hadden trouwens een privé-gids, Fermín Enrique, een gezapige, praatgrage Sanjuanino die deze tocht al honderden malen eerder had afgelegd met toeristen.

Eerste stop was Ischigualasto, een natuurpark waar 3 tijdperken uit het Mesozoicum naast elkaar te bezichtigen zijn, dit doordat zich daar ooit een aardverschuiving heeft voorgedaan waardoor de 3 lagen die voorheen onder elkaar lagen naast elkaar zijn komen te liggen. De enige plek ter wereld waar dit het geval is. Bovendien zijn deze lagen bijzonder rijk aan fossielen die heel wat info geven over dinosaurussen en andere tot de verbeelding sprekende wezens.

En ik vond het overweldigend, zo temidden van miljoenen jaar oude stenen, rotsen, sculpturen van de natuur, te staan. De foto's kunnen niet weergeven hoe overweldigend het was, te meer ook omdat het licht heel fel was, te fel om echt mooie foto's te maken. Nadien kregen we ook nog uitgebreid uitleg in het museum over het onderzoeken van fossielen, door een Argentijnse studente, Raf's natte droom.

's Avond ging het richting San Agustín de Valle Fértil, een klein dorpje vlakbij het park. En daar was het o zo rustig, zalig!! We waren zo goed als alleen in ons hostalletje waar ze onwaarschijnlijk vriendelijk waren, een welkome afwisseling met de onvriendelijkheid van de Mendocinos van vorige week.

En gisteren hebben we dan Talampaya bezocht, dit is de alleroudste laag uit het Mesozoicum, als ik het goed heb begrepen, ook imponerend, met rode canyons die enorme echo's genereerden. En het was er ook zo rustig, zo compleet van de wereld afgesloten door die hoge rode muren. Genieten.

Voilà, dat wilden we graag even delen. Meer foto's trouwens in ons fotoalbum.

Marij, merci trouwens om Valle de la Luna te vermelden, anders waren we er misschien helemaal niet naartoe gegaan, want het ligt niet echt op het klassieke toeristische parcours.

Ik zie net op de Standaard dat het daar nog altijd zo'n vreselijk weer is in Belgica... We zullen de Zonda eens langsturen, dat is een warme wind die hier waait, aangenaam!!

Tot later, wij gaan nu bbq'en op het dakterras van ons hostel!!

Groetjes,
Ellen

Vrienden van den blog,

we maken ons op om verder noordwaarts te trekken, even tijd voor een balans van een weekje Mendoza.
Ik heb de indruk dat we na onze tamme dagen in Bariloche vonden dat we iets goed te maken hadden en we zijn er dus de afgelopen week ingevlogen.

Onze eerste dag hier hebben we vooral vanalles uitgezocht. Tijdens die eerste dag toch een beetje een onaangename ontmoeting gehad met een Nederlander die net was bestolen aan het busstation van Mendoza. Onder bedreiging van een aantal messen had hij alles, tot zijn broeksriem toe, moeten afgeven. De jongen beefde nog helemaal na toen we hem tegenkwamen. Had geen geld, geen creditkaarten, paspoort, kleren, ... Soit, had niets meer behalve de kleren die hij aanhad. In Mendoza is er geen consulaat en dus moest hij helemaal terug naar Buenos Aires maar wist niet hoe of met welk geld. Nadat we hem wat financieel hadden verdergeholpen om een bus te kunnen nemen, planden we verder en stelden een strak programma op.

Woensdag huurden we fietsen om de stad te verkennen en het immense Parque San Martín. Echt wel een enorm park, enkel heel erg jammer dat er straten doorlopen zo breed als een autostrade. Dus je fietste daar "kalm" tussen het zware vrachtverkeer. Er was daar ook een zoo maar die zag er zo zielig uit dat we die oversloegen en meteen koersten naar de Cerro de la Gloria. Leuk klimmetje 4 à 5 pct. gedurende een dikke kilometer. Wel leuk eigenlijk.

Boven had je een beeld voor de onafhankelijkheid van Argentinië en een mooi uitzicht op de stad. Nadien toerden we nog een beetje rond in de stad. Bij het terug afleveren van de fietsen trok de man grote ogen dat we de cerro hadden opgefietst en zoveel hadden gefietst. Argentijnen zijn namelijk nogal lui of relax moet je weten en zouden zo'n tocht niet snel ondernemen.

Die avond zijn we nog gaan tangodansen tijdens een milonga. Eerst anderhalf uur les/herhaling gehad en dan nadien een beetje proberen te dansen. Leuk, maar we hebben nogal de neiging ruzie te maken tijdens het dansen. Ge moet niet zo knijpen in mijn hand, ge laat u niet leiden, nee 't is niet zo

Daags nadien deden we een adventure day. 's Ochtends ging ik mountainbiken en Ellen kayaken en in de namiddag gingen we nog eens samen in de kayak. We zijn beiden uit de boot gevallen, letterlijk. Maar bij dertig graden is dat niet zo erg! :-) 's Middags een asado (BBQ) met chivito (bok) en wat aan het zwembad gelegen, meer moet dat echt niet zijn.

Vrijdag deden we de wijnroute: met de fiets van bodega tot bodega, waarschijnlijk het populairste uitje rond Mendoza, de wijnstreek van Argentinië.
Dit ondanks het feit dat het hier bijna een woestijn is. De bewatering van de wijngaarden gebeurt via kanalen die water aftappen van smeltwaterrivieren en meren van de Andes. Die kanalen liggen bovendien ook naast elke straat in het centrum en bevloeien zo de duizenden platanen die overal staan.

De hoofdweg die de bodegas verbindt, is levensgevaarlijk! Rotslechte asfalt en zwaar verkeer dat vlak langs je scheert. De zijwegen die leiden naar de bodegas zijn wel heel leuk om te fietsen en in elke bodega was er na een rondleiding een degustatie, echt ontspannend en interessant.

Het was zelfs zo ontspannend dat we een uur te laat onze fietsen terugbrachten en aangezien we de laatsten waren gaf de fietsenverhuurder ons een lift terug naar de stad in zijn autootje. Een kleine Fiat Cinquecento van om en bij de 25 jaar oud (kan ook 50 zijn), zonder zetels of dashboard. Hij vermeldde ons terloops dat hij racepiloot was. Dat ontdekten we zelf het volgende kwartier ook. Hij reed als een gek, Italiaans gesticulerend naar voetgangers die trachtten over te steken. Voor rode lichten viel de auto steeds stil en dreef een wolk witte rook langs de vensters. Lekker warm kregen we het ondertussen van de motor in onze rug. Hij wond zich op over sommige auto's die echt een gevaar op de baan zijn en dat veel mensen echt niet met de auto kunnen rijden. Heel grappig en ook heel levensgevaarlijk!

Zaterdag deden we een excursie naar de alta montaña. Van Mendoza via Uspallata via de Puente del Inca naar de Cristo Redentor en de Cerro Aconcagua (het dak van Amerika, net geen 7000 meter).

De laatste twee zagen we helaas niet. Wegens sneeuw en stormweer kon onze bus bij de eerste niet geraken en ging de tweede verscholen achter de wolken. In plaats daarvan reden we dan even de grens over naar Chili op een hoogte van 3300 meter. In ons busje leidde dat tot hilariteit. Argentijnen moeten niets van Chilenen hebben en begonnen mopjes te maken in de aard van "doe dat niet, sevens geraken we niet terug met de sneeuw" en "moet dat echt".

We hadden trouwens echt een supergoede gids die zwaar het vuur aan de schenen werd gelegd met moeilijke vragen maar werkelijk alles tot in detail wist.

's Avonds werd Elleke ziek. Eigenlijk was het op de bus al begonnen met rillen van de kou en zich misselijk voelen. 's Avonds had ze echt behoorlijke koorts. Vandaag na een nachtje slapen zag ze er al een stuk beter uit en was de koorts weg. Vooraleer mensen beginnen te panikeren en fantaseren rond allerlei tropische ziektes : een temperatuursdaling van bijna 15 graden in 1 dag, vermoeidheid na enkele dagen slecht slapen, de hoogte waar we gisteren heen reden en Ellen haar aanleg voor bewegingsmisselijkheid lijken een meer voor de hand liggende aanleiding.

We stelden onze busrit naar San Juan of Córdoba dan maar voor een dagje uit.

Nog even iets over het laidback-zijn van de mensen hier. In een bistrot waar in België twee mensen rondlopen, loopt hier makkelijk ne man of acht rond. Allen met een strikte taak.
(onderstaande namen zijn uitgevonden)

El Reservador: zit aan de telefoon en wacht op mensen die bellen om te reserveren. Iedereen mag aan het crossen zijn, hij zal niet van zijn telefoon wijken! Hij wacht. Marc Vergauwen zal met dergelijke gang van zaken wel dolblij zijn, want hij volgt waarschijnlijk strikt zijn werkpostfiche en mensen bedienen staat daar niet bij op :-)

El Calculador: zit aan de kassa en tikt in wat zijn garçons (mozos) hem vragen. (Zou beeldschermwerk op zijn WPF aangeduid staan?)

El Dueño: den baas van de zaak, is vaak ook aanwezig. Controleert de mensen strikt op hun taken of leidt hen af van hun werk.

El Fregador: U raadt het al, deze wast af.

El Mozo: de garçon. In dit geval: de garçons. Een klein legertje die ongeveer allemaal één zone (buiten, binnen links, binnen rechts) toebedeeld krijgen en die enkel voor die zone instaan. De tafel wordt niet afgeruimd als de gasten weg zijn maar pas als er nieuwe mensen gaan zitten.

In dit systeem zit 1 grote lacune! Wie brengt de rekening?
Deze tekortkoming kan je als gast goed voelen. Gemiddeld wacht je een kwartier alvorens je de rekening krijgt (géén overdrijving) en dit zelfs wanneer je gewoon voor een cola en een watertje wenst af te rekenen.

Groetjes,

RAF

PS: Ik volg de koers hier! Heb via Sporza Radio en Eurosport live streaming zowel de RVV als Parijs Roubaix kunnen volgen! De Belgen doen het goed dit jaar. 3 grote klassiekers en al twee overwinningen en een tweede en derde plaats!!