Zuid-Amerika in 5 maanden

Dag allemaal,

Je zou kunnen zeggen dat we ons nog niet manifesteerden als fervente museumgangers tijdens deze reis. En als we dan uiteindelijk eens een museum willen bezoeken, zoals vorige week vrijdag, blijkt dat het grootse Museo de la Nación gesloten is en de taxi ons nadien niet aan het Antropologisch en Archeologisch museum achterlaat maar we terechtkomen in een pre-inca-keramiekmuseum, gekend om erotische taferelen zoals op bijgevoegde foto. Boeiend!

Uiteindelijk was vrijdag een dagje om de tijd te doden tot we 's avonds onze vrienden Selle en Kristel konden afhalen op de luchthaven. Op zaterdagochtend werden ze feestelijk verwelkomd door een (zeer) lichte aardbeving, en na een dagje chillen in een ongewoon zonovergoten Barranco en Miraflores, trokken we samen naar de Peruaanse zuidkust waarover dit verslag.
Misschien belangrijk om weten is dat de zuidkust vorig jaar in augustus getroffen werd door een aardbeving (8.0 richter) en we daarom de grote steden of hetgeen er van overbleef wat meden.

Onze eerste stopplaats was Paracas. Ligt vlak naast de stad formerly known as Pisco. Veel valt er in Paracas 's avonds niet te beleven dus zetten we ons aan de nationale drank, de Pisco Sour, en aangezien we met 4 waren konden we wiezen! Dit spel uitleggen aan Ellen had wel wat voeten in de aarde aangezien ze enkel dingen kan onthouden waarmee ze een "emotioneel aanknopingspunt" heeft en ze slagen "hoopjes" noemt.
Daags nadien was het Pelikanen-dag: 's ochtends reeds op onze boottrip naar de Islas Ballestas en 's namiddags nog meer tijdens onze rit door het Parque Nacional. In dit natuurpark bezocht je ondermeer een soort van uitgeholde rotsbrug die men vanwege zijn vorm "de kathedraal" noemt. Echter, door de aardbeving van vorig jaar blijft hier niet zoveel meer van over. Onverwacht mooi natuurpark weliswaar, met nogmaals een maanlandschap maar deze keer vlak naast de kust.

We snorden dezelfde dag nog door naar Huacachina, een kleine oase net buiten Ica. Heel bizar zo'n oase: een vijver in het midden van de woestijn waarrond ze een (toeristisch) dorpje hebben gebouwd en iedereen drinkt er Punica! Huacachina is vooral synoniem voor relaxen aan het zwembad of in de hangmat, met een sandbuggy door de gigantische duinen racen, sandboarden en 's avonds wiezen met Ellen aka de goudvis (vanwege haar fenomenaal kaartgeheugen). Die sandbuggies zijn het best te vergelijken met een rollercoaster die net niet over kop gaat, echt gillen en gieren! Sandboarden betekent van een berg afglijden en buitelen om beneden te merken dat je reet vol zand steekt. Fantastisch dus!
Aangezien wij cultureel ontwikkelde mensen zijn (niet waar Mark), bezochten we ook 2 Piscodistillerijen. Een echte farce eigenlijk, ze spurten door de distillerij in 7 minuten en geven je een verwarde uitleg, schenken je vervolgens wat glazen Pisco in en hopen dan dat je flessen koopt. Niet dus!

Laatste stop op onze zuidkust-trip was Nazca. Wereldberoemd om zijn "mysterieuze" lijnen. Niemand weet precies waarvoor deze lijnen dienen: ceremonieel, aanduiding van ondergronds water, sterrenkalender, landingsbaan aliens, ... Hoedanook, we zijn daar dus overgevlogen in een Cessna en de nodige foto's genomen als bewijsmateriaal. Zo'n Cessna is echt leuk, die gaat helemaal schuin hangen om een beter zicht te krijgen en draait en keert rond elk figuur totdat Selle er een beetje mottig van werd. Ellen bleef aan de grond omdat ze het toch wel wat heel duur vond, niet zo gek is op vliegtuigen en al helemaal niet op zon kleintjes, en liever een museum wou bezoeken.

Op dit ogenblik zijn we terug in Lima en ontbreekt er nog 1 stukje in onze Peru- puzzel: de jungle rond Iquitos... Als dat maar goed afloopt voor onze helden.

PS: Een restaurantbezoek in Peru
We bestellen vier drankjes: drie van de vier drankjes worden voor mijn neus gezet, vierde drankje en het enige dat voor mijn neus moest gezet worden, wordt vergeten. Eten bestellen: pas binnen een half uur gaat de keuken open, twee minuten nadien kunnen we toch bestellen. Bij elke bestelde schotel trekt de ober een gezicht van "tiens hebben wij dat?", en vraagt zelfs of hij even op de kaart mag meekijken. Vervolgens krijg je het eten in gespreide slagorde. Iemand heeft al gedaan als de volgende zijn eten krijgt. De frieten zijn koud, ipv een pizza personal krijg je een mediana, ...
Het droeve van de zaak is dat dit geen grappig voorval is, maar eerder de regel.

PS2: Oplossing prijskamp
We zaten met 25 in onze colectivo. Gerlind zat er dus het dichtst bij (22) en haar wacht een mooie prijs in augustus.

Groetjes,
Raf

Lieve blogofielen,

We zitten net terug op zeeniveau na een week te hebben gespendeerd op 3000m hoogte en meer, rond Huaraz in de Cordillera Blanca.

De aanvankelijke bedoeling op die duizelingwekkende hoogte was een vierdaagse trek te doen met de tent over bergpassen tot 4600 meter. Maar aangezien dit bij vrieskou in een tent slapen en tonijn en ravioli uit blik fretten inhoudt, besloten we dat het ook anders kon! Dus trokken we naar een luxelodge op 3500 meter, diep in de bergen.

We verbleven in de "King"- kamer van de Llanganuco lodge met ergonomische matras, zicht op de vallei en een badkamer met warm water en een bad.
Hieronder hebben we er enkele fotootjes van, er bestaan ook badfoto's maar die horen op een ander soort website thuis ;-)

Overdag organizeerden we dagwandelingen. De eerste dag naar het Lago Llanganuco op 3900 meter. Deze wandeling viel wat tegen door het bewolkte weer en het meer zag er ook niet super uit. We namen ter vergelijking ook de tweede dag een foto van hetzelfde meer. Wat een beetje zon toch kan doen!

Na het wandelen werden vergastte Brett, een Australiër die in de lodge werkt en zich al jaren verdiept in de wereldkeuken, op een driegangenmenu uit de Thais- Vietnamese keuken. Heerlijk en supergezellig bij kaarslicht!!

De tweede dag wandelden we serieus steil omhoog tot op 4600 meter tot aan de onmogelijk blauwe Laguna 69. Het was op momenten wel zwaar klimmen, maar Ellen hield zich sterk door aan een nieuw succulent avondmaal te denken en op die manier haspelden we de klim af in een recordtijd van 2u15minuten! En 's avonds was het weer gezellig tafelen samen met een fijn Frans koppel, naast ons de enige gasten in de lodge.

Ahja, voor de viezerikskes onder ons (Th. G. uit Le., A. D. uit Lu., D. VDP. uit H.) Laat uw verbeelding bij de naam van de lagune niet op hol slaan, het is gewoon nummer 69 zoals er ook nr. 68 en 70 bestaan.

Maar helaas, na een tijdje moesten we van onzen berg terug naar beneden (net zoals de Planckaerts), de "beschaafde" (het blijft Perú) wereld in en terug naar een bescheiden slaapplaats.

Qua contrast met deze eerste uitstap kon ons volgend berguitje wel tellen: het boerenhol Chavín de Huantar. Volgens onze niet altijd even betrouwbare Lonely Planet was het bijzonder jammer dat mensen hier niet overnachten. Een oergezellig dorpje met alle toeristische infrastructuur, zoals ons grandioze, net gerenoveerde koloniale hotel met tv en 24u warm water. In praktijk kwam dit neer op een tiental restaurants met keuze uit rijst, patatten en kip. Ons hotel was eerder een bric á brac van aan elkaar gemetselde huizen dat dringend moest gerenoveerd worden, een verschrikkelijk doorgelegen bed, een tv met enkel 3 regionale posten en een douche met in de kuip een naar beneden gevallen tegel. De toeristische infrastructuur beperkte zich tot 0 cafés en 3 internetbars. De internetbars dan maar: één had geen connectie, een ander was gesloten en bij nummer drie was een koerier sneller dan een mail versturen.

Dit alles tezamen maakt dat we om 20u15 reeds in onze pyjama in ons bedje lagen.

Daags nadien bezochten we 's ochtends in alle vroegte de ruines van Chavín. Die waren wel de moeite, met een ondergronds doolhof, een 8 meter hoog stenen zwaard en voor de tempel een veld met tribunes rond, vermoedelijk gebruikt voor ceremonies. Mijn idee was eerder een minivoetbalveld met een spelerstunnel aan. Ze hadden ook nog een ronde ceremonieplaats, waar volgens mij het baanwielrennen werd georganiseerd.

Nadien busten we terug naar Huaraz om gisteren luxueus (Cruz del Sur!) verder te reizen naar grijs Lima.

Groetjes,

Raf en Ellen

PS: PRIJSKAMP

Het onderstaande busje werkt een beetje als de Lijn in Vlaanderen. Alleen is het veel kleiner en geraakt er een beetje minder volk in. Onze vraag nu, met hoeveel mensen, bestuurder incluis, zaten we in dergelijk busje tussen Yungay en Huaraz gedurende meer dan een uur?

De winnaar krijgt een leuk souvenir eens we terug in Belgie zijn.
Antwoorden kan via een gele briefkaart naar Reyerslaan 52 - Kamer 3N13 - 1043 Brussel of post het antwoord hieronder in een comment voor 14 juni. Succes!

Vrienden en familie van den blog,

in afwachting van onze nachtbus richting Huaraz nog even een korte update.

Waar zaten we ook alweer? In Cajamarca! Leuk koloniaal beetje Cuzco-achtig stadje nog steeds in de bergen. Allemaal witte huisjes met groene deuren en balkons. Op zondag deden we in de voormiddag niet veel meer dan wat rondslenteren en internetten, met de bedoeling om in de namiddag enkele bezienswaardigheden te bezoeken... Echter, die bleken allemaal gesloten te zijn op zondagnamiddag! Pech! Dan zijn we maar nog wat gaan rondslenteren, zijn we een ijsje gaan eten bij een Hollander, heb ik eindelijk nog eens een nieuw kledingstuk gekocht, en er tegelijkertijd één weggegooid wegens te erg versleten zoals nog wel meer van onze (nvdr.: die van Ellen) spullen. 's Avonds kregen we allebei echter krampen (van de Hollandse ijsjes??) en hebben we de rest van de dag maar in bed doorgebracht, voor de TV met pizza!!

In een poging om onze verloren zondag een beetje goed te maken zijn we op maandag goed vroeg opgestaan. Eerst wilden we naar de Baños del Inca, de thermale baden vlakbij Cajamarca waar de inca Atahualpa zelf regelmatig zou gebaad hebben in vroegere tijden, en weer pech!! De openluchtbaden waren de ganse dag gesloten wegens schoonmaak!! We konden wel in een soort privébassin maar ik betwijfel persoonlijk of dat wel echt thermaal water was... Ik was het snel beu en ben dan maar voor een massage gegaan (20 sol of 5 euro!!) Bij het begin vroeg mijn masseuse of het hard of zacht moest, en ik wilde hard natuurlijk, in Belgie is het altijd te zacht naar mn zin. Maar amai, fuerte is bien fuerte hier, ik dacht op een gegeven moment dat ze mn rug ging breken, dan maar met een klein stemmetje gevraagd of het net iets zachter kon... Om 10u waren we al terug in ons hostal dus ruim de tijd om nog het Complejo de Belén, enkele barokke koloniale kerken en hospitalen, en El cuarto del rescate, de enige overblijvende kamer van het oude incapaleis en tevens dé kamer waar de laatste inca, Atahualpa, gevangen en vermoord werd door de Spanjaarden. We hadden een goeie gids, dus best wel interessant. (Nvdr.: nadien waren er nog inca's maar die waren benoemd door de Spanjaarden en tellen dus niet mee.)

En toen was het weer tijd voor een volgende busrit, richting Trujillo aan de noordkust. Vier films later, waarvan enkele best wel te pruimen films (Titanic! (nvdr.: valt niet onder de te pruimen films)), stonden we in Trujillo, en vandaaruit ging het per taxi naar Huanchaco, een kustplaatsje vlakbij Trujillo. Geweldig hostal met bijhorende cafetaria en verrukkelijk ontbijt, zicht op zee vanop het terras, een gezellige patio, TV op de kamer, geweldig!! En ook Huanchaco viel supergoed mee, zo bleek de volgende warme en zonovergoten dag. Eindelijk een fijne kustplaats in Peru!! We gingen Chan Chan, een tempel van de Chimú, bezoeken, de grootste nog overeind staande adobestad ter wereld (nvdr.: adobe=leem, geen relatie met Adobe Acrobat) . En gezien Huanchaco toch wel een beetje beschouwd wordt als een surfparadijs met geweldige golven waagden we ons in de namiddag aan onze eerste surfles!! We hadden een plaatselijke surfkampioen als instructeur en bij de theorie op het droge leek het allemaal wat moeilijk maar eens in het water liep het eigenlijk best wel los. Ik dacht op voorhand dat ik al lang blij zou zijn als ik al 1x in staat zou zijn om maar even op mn surfplank overeind te blijven staan, maar uiteindelijk lukte dat best wel regelmatig!! Ik vond het echt superleuk, wat misschien te verwachten was gezien ik zot ben van golven en van water, maar het lag me ook echt wel!! Enkel het telkens terug moeten peddelen met de armen tot een stuk dieper in de zee begon na een tijd wel op de spieren te werken, echt vermoeidend!! Maar echt een fijne belevenis, als we de kans krijgen om nog op een andere plek te surfen dan nemen we zeker een tweede les!!

's Avonds aten we verrukkellijk lekker in een vegetarisch restaurantje vlakbij ons hotel, en klonken we nogmaals (het wordt een gewoonte!) op het zalige leven dat we momenteel leiden. En vandaag bezochten we nog meer tempels, deze keer van de Moche, de tempel van de zon en van de maan. En de rest van de dag sleten we in Trujillo, nogal onaantrekkelijke stad, met nochtans heel wat mooie koloniale gebouwen, maar absoluut ongezellig. We botsten wel nog op een Belg, de eerste sinds lang, maar nu dus afwachten tot onze nachtbus naar Huaraz, in de Cordillera Blanca. Jawel, we trekken terug de bergen in en we hebben er zin in!!

Tot later met meer nieuws over onze zoveelste hoogtestage!!

Groetjes,
Ellen
(nvdr.: en Raf)

Vrienden van den blog,

hier zijn we weer!
De afgelopen week hebben we eerst een aantal dagen doorgebracht in Chiclayo en Pimentel. We kunnen daar zeer kort over zijn. Chiclayo is druk en heeft niet veel te bieden. Pimentel ligt aan de kust en ze hebben daar ne pier. Point final!
En voor wie benieuwd is naar Ellen haar krullen, intussen zijn het alweer eerder "bekskes" en stinkt haar haar nog steeds naar chemisch spul bij elke wasbeurt, dus niet voor herhaling vatbaar.

Na Chiclayo busten we een nachtje richting Chachapoyas. Dit koloniaal stadje is het hart van de gelijknamige pre-inca cultuur en voor iedereen die deze richting uitkomt een absolute aanrader. Kwestie van een beetje een goed beeld te krijgen van de hele regio boekten we een vijfdaagse tour/trekking door het land van de Chachapoyas.

Onze groep ontdekkingsreizigers bestond uit 5 man. Naast Ellen en mezelf nog een fijne Canadese jongen, Andrew, onze geweldige gids Ronald en zijn vriendinnetje annex onze kokkin Berlitz. Klaar om door el Bosque de las Neblinas (woud der wolken) te trekken.

Dag 1:
Rond 5u30 vertrokken we met een taxi voor een dagje begraafplaatsen-sightseeing. We bezochten een aantal begraafplaatsen waar de Chachas hun doden meer dan duizend jaar geleden in sarcofagen in de rotswand opborgen. Aangezien deze plaatsen moeilijk bereikbaar zijn (telkens een fikse bergopwaartse wandeling) en de Chachas geen goud hadden, zijn deze sarcofagen nog vrij goed gespaard gebleven van de vele Peruaanse grafplunderaars. In Pueblo de los Muertos waren de sarcofagen iets kleiner, maar had als extra troef dat je tussen de botten van duizend jaar dode mensen kon gaan rommelen. Karajía heeft dan weer grotere en mooiere sarcofagen maar daar kan je niet zo dicht bij. Tenslotte reed onze chauffeur ons, langsheen enkele bergdorpjes waar kinderen en oudere mannen dolgraag op de foto wilden, tot bij de Valle de Belén. Een schitterende groene vallei met een meanderende rivier en heel veel koeien en paarden. In het midden van die vallei stond ons 5-sterren hotel : een lemen hutje met een tafel en enkele in elkaar gesjorde bedden. Aangezien de vorige passanten het slot niet op de deur hadden gehangen, moesten we wel eerst nog enkele koeievlaaien opruimen alvorens ons te kunnen installeren. Achter het huis lag het rustieke toilet : een hutje van boomstammen waar je langs alle kanten kon doorkijken en met binnenin een diepe put. Deze diepe put is zeker een pluspunt van een dergelijk wc, het stinkt namelijk minder, je ziet niet wat er in de put ligt en voor de meisjes: pies spat niet op! We hebben onze grenzen wat kakken en pissen op niet zo'n evidente manieren en plekken zeker verlegd de laatste dagen...
Die avond zaten we nog wat buiten rond een kampvuur, passeerden we elkaar la botella, vertelde onze gids enkele creepy verhalen over kwade geesten en gigantische slangen, en om negen uur doken we ons bed in voor een nacht in de stilte van de natuur.

Dag 2:
Vanuit de Valle de Belén stapten we 26 kilometer tot in het dorpje Congón, langs een bij momenten wel erg glad pad waarnaast diepe dichtbegroeide afgronden Ellen schrik aanjaagden. Onderweg bezochten we langs de kant van ons pre-inca pad de verloren stad Pirquilla. Een stad waar eens vijfduizend huizen stonden maar die nu bijna compleet overwoekerd is door de natuur hetgeen de toegang bijzonder moeilijk en zelfs best gevaarlijk maakt, maar ons ook wel een zeker Indiana Jones-achtig gevoel gaf aangezien hier nog geen archeologisch onderzoek is gebeurd. 's Avonds sliepen we op de eerste verdieping van een familiewoning waar op het terras de koffiebonen in de zon lagen te drogen. In en rond het huis liepen varkens, kippen, ezels, een hond, enkele katten en verscheidene cavia's (nog altijd de keukenspecialiteit van de Peruanen).

Dag 3:
Om 7 uur stonden vier muilezels ons op te wachten plus een "ezeljongen" als begeleider. We hebben 7 uur op een ezel gezeten!!! En niet op de macadam maar op stukken met een hellingsgraad van dertig percent (beklimming en afdaling) waar de ezels meer dan kniediep in de modder zaten. Dat is om ongelukken vragen natuurlijk en het duurde niet lang of Ellen lag naast haar ezel, in de modder, en bijna in de rivier!! Mijn muilezel, die ik Atahualpa doopte, was best wel een sterk beest en ik vroeg me echt af hoeveel kracht die ezels niet moeten hebben om met een mens op hun rug zo'n steile stukken op te klimmen. Op de middag bezochten we andermaal een Chachapoyas stad met een wachttoren en een schitterend uitzicht op de ganse vallei. De namiddag op de ezel was er voor mij echt teveel aan, ik begon schrik te krijgen : Ellen gevallen, Berlitz haar ezel die bepaalde stukken niet opgeraakte, Andrew zijn ezel die regelmatig begon te racen. Het laatste uur deed ik dus te voet en ik kan je verzekeren, die ezels klimmen en dalen snel. Rond drie uur kwamen we aan in Yumal waar een auto ons naar het dorpje María bracht aan de voet van het fort van Kuélap. 's Avonds kregen we andermaal rijst met patatten te eten, net als 's middags en alle dagen 2x daags voordien...

Dag 4:
Onze wekker ging af om 4u30 omdat we om half zes boven aan het schoongemaakte Chachapoyas fort van Kuélap wilden staan om de zonsopgang te zien. En wat een zonsopgang! In het Westen scheen de volle maan nog en in het Oosten kwam de zon tevoorschijn en zag je dat alle omliggende valleien gevuld waren met wolken. Eens we bekomen waren van deze zonsopgang bezochten we het fort van Kuélap. Niet zo adembenemend als Macchu Picchu maar toch wel bijna. Men is hier ook nog volop bezig delen bloot te leggen en uit te zoeken waar de gebouwen precies voor dienden. Rond negen uur 's ochtends ontbeten we bij onze gids thuis op 100 meter van het fort. Zijn grootmoeder woont iets verderop en was tot voor de toeristen kwamen de eigenlijke eigenares van het fort en alle grond errond.
Vanaf Kuélap wachtte ons een drie uur durende steile afdaling naar Tingo in de brandende zon. Vrij zwaar, vraag maar aan Ellen. Beneden wachtte evenwel een frisse duik in de rivier en alles was weer vergeten!!
En 's namiddags was het Champion's league finale!!! Helaas was er in het dorpje Tingo waar we zaten geen café om te kijken. Onze gids is dan maar gaan aankloppen bij het enige huis in het dorp waar een schotelantenne op het dak stond. Die man vond het geen probleem zijn decoder naar de garage te brengen en dus konden we daar kijken terwijl er nog een aantal mensen kwamen bijzitten. Het deed me zo een beetje denken aan de verhalen van ons mama die op woensdagnamiddag naar Schipper naast Matilde ging kijken bij één van de weinige mensen die toen al televisie hadden in Schoonderbuken.

Dag 5:
Met de auto bezochten we nog een mausoleum in de rotsen gebouwd, en het stadje Leymebamba en zijn museum met 219 mummies.

Het strafste van al is dat we nog maar een schijntje zagen van wat er allemaal in de wouden verborgen ligt. Tot nu toe zijn er al 21 Chachapoyas dorpen ontdekt, een tiental andere begraafplaatsen in rotsen, grotten met een lengte van elf kilometer, de derde hoogste waterval ter wereld, ... Studies over al deze dorpen zijn nog zo goed als onbestaande. Onze gids wist ze evenwel allemaal liggen aangezien hij in Kuélap is opgegroeid, een oom heeft die archeoloog is, een neef die antropoloog is en als puber er vaak alleen op uittrok om al deze plaatsen te gaan ontdekken.

Gisteren en vandaag waren we even in het stadje Celendín, na een rit van 138 kilometer vanuit Leymebamba. Deze 138 kilometer worden afgelegd op 7,5 uur. Iemand nog vragen over de staat van de weg of mijn staartbeen?
En deze middag busten we verder naar Cajamarca (weer 4 uur oncomfortabel bussen!) waar we dus momenteel zitten, tot maandag wellicht, en dan gaat het richting kust, Trujillo en Huanchaco.
Dat zal dus ongeveer het menu zijn van ons volgende schrijfsel.

Groetjes uit Cajamarca,
Raf

PS Nog massas fotos te bewonderen in de fotosectie!!

Hallo,

we leven nog! De vulkaan El Misti, zijn we helaas niet opgeraakt.

We begonnen met een Slovaaks-Engels koppel en onze gids vol goede moed aan onze tocht op 3315m. In tegenstelling tot onze reisgenoten die net de Inca trail achter de rug hadden, kwamen wij rechtstreeks van Arica aan de Stille Zuidzee. Dit verschil liet zich al snel voelen. Eenmaal de 4000m voorbij ging het trager en trager bij ons. Eerst kon Ellen niet meer volgen, nadien kon ik zelfs Ellen niet meer volgen. Met barstende hoofdpijn kwamen we aan op 4600 meter, het eerste basecamp en dat na 6,5u de berg op te ploeteren. Ons doel voor de eerste dag was echter te overnachten in het tweede basecamp op 4800m. Dat ging helaas echt niet!! Ik kwam geen stap meer vooruit van de hoofdpijn en was verschrikkelijk misselijk. Terwijl de anderen dus naar 4800m trokken om rond 2u 's nachts de tocht naar de top aan te vatten, hebben wij uiteindelijk van 18u30 tot 10u in onze tent gelegen in het eerste basecamp op 4600m (bij een basecamp moet je je trouwens niet teveel voorstellen : een vlak stuk met rotsen die je uit de wind zetten, en we waren er helemaal alleen met ons twee). In heel die tijdspanne was het bovendien bijtend koud. Ik ben niet echt een koukleum, maar heb toch met twee fleeces en een jas in mijn slaapzak gelegen.

En ziek... na uren te hebben afgezien en het braken tegen te houden, heb ik rond 6u 's ochtends toch een Heidike moeten doen (Randstads voor overgeven :-). Ellen was er wel iets beter aan toe dan mij, maar ze vervloekte de vulkaan, mij, de kou, ... enorm.
Een greep uit het door haar aangewende proza :
"Ik heb er mij door u laten inpraten!"
"Wat doen wij hier eigenlijk?"
"Ik luister nooit meer naar u!"
"Dit is de verschikkelijkste ervaring van mijn leven!"
"Ik wil na een weekend Lima aan het strand gaan liggen!"
"Gewoon gaan raften was ook wel avontuurlijk genoeg geweest!"

De jongen van het andere koppel was ondertussen als enige tot aan de krater geraakt (en zou het geen tweede keer doen) en eenmaal we terug afdaalden, verdwenen alle ongemakken als sneeuw voor de zon. De afdaling duurde welgeteld 1u40min!

Groetjes,
Raf

Helemaal onder het stof kwamen we dan aan in ons hostal waar ze gelukkig zo vriendelijk waren ons nog een doucheke te laten nemen want enkele uren nadien moesten we de nachtbus richting Lima op, ook al geen bijster goed idee zo direct na een vulkaanbeklimming maar soit. Gelukkig viel de busrit ongelofelijk goed mee. Driewerf hoera voor Cruz del Sur, de chiqueste busmaatschappij van Peru en omstreken!! Er was iemand om ons welkom te heten aan het loket, in de wachtruimte, en zelfs een vrouwtje in folkloristische outfit bij het opstappen. We kregen een kussentje en een dekentje, best wel lekker eten, we hadden een knopje om op te drukken als we persoonlijke assistentie wilden, en de films waren ook best te pruimen (Déjà Vu, Toy Story). Enige jammere was dat ze ons al om half 7 's ochtends wekten voor het ontbijt en nog 2 films (waarvan de laatste een bizarre kung fu film) en dit terwijl we pas tegen half 11 zouden aankomen in Lima. Maar bon, Cruz del Sur zal ons nog mogen verwelkomen op zn bussen.

Lima dus, waar we Kim Peeters, een Romaniavriendinnetje die sinds een klein jaar in Lima woont en werkt, en haar Braziliaanse vriend Aleixandre bezochten.
Op vrijdag verkenden we Barranco, de wijk waar Kim woont en waar wij in een heel fijn hotelletje gelogeerd zaten. Op zaterdag hingen we wat rond in Miraflores, de chiqueste wijk van Lima, waar er net een openluchttentoonstelling van Yann Arthus-Bertrand te bezichtigen viel en 's avonds kookten Kim en Aleixandre delicieuze gazpacho voor ons. En op zondag gingen we nog de ruïnes van de Lima (het volk) genaamd Pucllana bezoeken, en 's avonds lekker Italiaans eten, om op maandag dan definitief afscheid te moeten nemen :-(

Aleixandre is trouwens een artesano zoals dat heet, een juweelontwerper. Ik heb mij dan ook een geweldige ring aangeschaft, die Raf en ik in een gekke bui onze verlovingsring hebben genoemd (geen nood, trouwen doen we niet!!)

En momenteel zitten we in het noorden van Peru. We namen een vlucht voor de verandering, met de bedoeling vanuit Chiclayo, waar we nu zitten, met busreizen en heel wat tussenstops, terug naar Lima af te zakken. Begin juni hebben we daar een date met Selle en Kristel uit Leuven, joepie!!
Moet zeggen dat met het mooie weer in Belgica en alle berichten over barbecues en terrasjesweer en zomerfestivalletjes ik toch wel weer een beetje heimwee kreeg, maar gelukkig is het hier in Chiclayo ook lekker warm en morgen en overmorgen gaan we zelfs even naar de kust afzakken. Dat Chiclayo je niks zegt is geen ramp, de stad zelf heeft niet zoveel te bieden; er loopt hier dan ook nauwelijks een toerist rond. Ik word hier ook ongelofelijk nagekeken, ik voelde me gisteren echt niet op mn gemak, als dat af en toe gebeurd is dat een boost voor je ego, als dat constant gebeurd dan begin je je echt ongemakkelijk te voelen. Maar vandaag ben ik er al wat aan gewend.

Bon, gisteren zijn we onmiddelijk in actie geschoten en hebben we de ruïnes van de Sicán, een pre Inca volk, in Tucume bezocht. We hadden een heel goeie gids en vonden de site allebei echt de moeite. Op het eerste gezicht lijken het gewoon hopen aarde maar ... het zijn dus tempels en opslagkamers en er is nog steeds heel veel te ontdekken. Er is nog zoveel werk dat je op dit ogenblik gewoon nog potscherven van 1000 jaar geleden overal van de grond kan oprapen.

Via mototaxi en colectivo reisden we toen Peking Express-gewijs naar Lampayeque waar ze een geweldig knap museum hebben opgetrokken. De buitenkant lijkt een beetje op een casino zoals in Las Vegas. Het museum is gewijd aan El Señor de Sipán. Dit heerschap zijn grafkelder is behoorlijk impressionant. Kwestie van alle gerief in het hiernamaals te hebben werd hij begraven met 2 vrouwen, een legercommandant, een lijfwacht, 2 jongetjes (pervert), 2 lama's (nogmaals: pervert), 1300 potten met eten en drinken, kronen, een hele collectie oorbellen en colliers (the only gay in the village), gouden scheermessen, gewaden, gouden kronen, ... Hij heeft wellicht een aangename tijd gehad in het hiernamaals.

En vandaag heb ik meer dan 2u bij de kapper gezeten, ik heb het eindelijk aangedurfd om krullen te laten leggen!! Foto's volgen...

Groetjes,
Ellen