Zuid-Amerika in 5 maanden

Hallo vrienden van den weblog,

Onze laatste vier dagen in Argentinië hebben we een auto gehuurd (voor de meisjes: een witte; voor de jongens: een Fiat Palio). Een ongelofelijke vrijheid zo'n auto! Je rijdt wanneer en waar je wil, je stopt naar eigen believen, ... een aanrader met andere woorden. We deelden onze auto met Esther en Jolien, twee Hollandse meisjes die we eerder reeds in San Juan en Córdoba tegenkwamen.

De eerste dag van onze trip voerde ons van Salta naar Angastaco. Het eerste deel van deze rit was nog verharde weg over een bergpas van 3400 meter, eens daar voorbij kwamen we op onverharde aardewegen (ripio) terecht. Die waren eerst nog te doen, totdat Ellen vond dat we helemaal door Parque Nacional Los Cardones moesten rijden. Wondermooie tocht door dit park vol cactussen maar eigenlijk enkel geschikt voor 4x4's. Af en toe had ik de indruk dat de stenen los door de bodemplaat van de auto zouden vliegen! Die namiddag kwamen we aan in Cachi, een typisch Andesdorpje waar we aten en nadien raceten we verder naar Angastaco. Ik voelde me net Sebastién Loeb (rallypiloot) : voortdurend draaien en keren op aardewegen en continu schakelen tussen 2, 3 en 4. Rond de klok van zeven bolden we, na een tussenstop in het petieterige Molinos, dan toch binnen in Angastaco. Een onooglijk klein dorp waar ze maar één hostal hadden en maar één restaurant, hetgeen de keuze aanzienlijk vergemakkelijkt. Doordat deze mensen nogal afgescheiden leven van de rest van de wereld gaat alles nogal traag, een antwoord van de dienster kreeg je pas na een onwezenlijke blik van enkele seconden. Persoonlijk denk ik dat dit met inteelt te maken heeft; de Angostacen menen "liever mijn nicht dan niemand", hoe zou je zelf zijn.

Dag twee hobbelden we via Cafayate verder naar Quilmes, gekend van zijn bier en zijn indianen. We bezochten daar de ruïnes en reden toen door Parque Nacional Los Colorados verder naar het noorden. Vreemde rotsformaties sierden een heel deel van de asfaltweg. 's Avonds kwamen we dan aan in Campo Quijano. Na in een gore tent te hebben gegeten, sliepen we in een Zwitsers hostal met ZIMMERS FREI.

Dag drie deden we dan het traject a las nubes (naar de wolken), hetgeen vroeger werd gedaan door een legendarische trein. Boven kom je dan aan in San Antonio de los Cobres, het zoveelste dorp waarvan je denkt : "je zal hier maar wonen". Ohja, de asfalt was hier weer op en de weg lag er weer "grêllig" bij. Heel veel zand waardoor de auto af en toe van links naar rechts glijdde. Maar dat kan geen kwaad, je rijdt hier toch alleen op een hoogvlakte.
Zo kwamen we bij de zoutvlakes terecht. Echt bizar, net een bevroren meer waar een dun laagje poedersneeuw op ligt, maar het smaakt allemaal zout. Dat er nog niemand heeft aan gedacht hier een frietkot te openen, je kan je klanten het zout van de grond laten schrapen. Na de zoutvlaktes dachten we dat er een saai stuk aankwam tot in Purmamarca. Nou mis poes! Eerst nog omhoog tot 4200 meter en dan een afdaling van 40 kilometer naar 2000 meter. En het landschap was daar gewoonweg zo mooi! Een weg is er uitgekapt in de rotsen die alle kleuren van de regenboog hebben : rood, geel, oranje, groen, blauw, grijs, bordeaux, zwart. Ik denk dat terwijl ik op de afdaling nog een beetje Colin McRae racing (PS 2 race spelletje) aan het spelen was, de meisjes wel 200 foto's hebben getrokken.
We reden die avond nog door naar Tilcara waar we ipv van de eeuwige kamer een huisje (cabaña) huurden!! Ik at die avond nog een lama op restaurant, heerlijk. Ik kan mensen die deze richting uitkomen wel een dessert afraden : cascos de cayote con almíbar. Vraag me niet meer wat het is, maar blijf ervan af!

De laatste dag reden we nog even op en af naar Humahuaca, aten 's middags bij een Griek in Jujuy en keerden dan in een rechte lijn terug naar Salta. Op de kaart was de lijn alleszins recht, in praktijk bleek dit een weg van 4 meter breed te zijn die nog meer bochten had dan al de voorgaande wegen samen. Anderhalf uur op deze weg en ik was echt vermoeid van het schakelen, draaien, voortdurend uitkijken of er geen tegenligger aankomt want je kan op 4 meter niet met twee langs.
Maar we haalden Salta ongehavend en ik denk dat mijn stuurvaardigheid er exponentieel op is vooruitgegaan!!

Dinsdag namen we dan de bus naar Chili en niet naar Bolivië. Plannen zijn er om te veranderen! De bus reed helemaal over de Andes, op een gegeven ogenblik zit je niet meer in de bergen, maar erop! Hoogvlaktes met vicuñas, bevroren lagunas, stukjes woestijn, ... echt cool! Je gaat de grens over op 4500 meter hogte. Ellen zal het geweten hebben, ze dreigde flauw te vallen en we hebben ze aan de douane even aan de zuurstoffles moeten leggen met de beentjes in de lucht. Toen werd de bus nog aangereden door een legerjeep waardoor we nog vertraging opliepen ook en iedereen op de bovenverdieping in de bus kwam zitten omdat er twee ramen sneuvelden. En dan kom je Chili binnen... Oh is me dat een pretje. Je mag geen eten over de grens meenemen, geen houten figuurtjes, niets wat ziektekiemen kan bevatten die de oogst kunnen schaden (boetes lopen op tot 1000 dollar). De mensen die deze wet bedachten en zo elke toerist anderhalf uur ophouden, zouden beter eens een landkaart ter hand nemen. Ik gok dat Chili zo een 10.000 km grensgebied heeft dat wordt overvlogen door vogels van links naar rechts, ook lama's lopen over grenzen, kortom elk dier buiten de mens.
Maar als een mens een stuk brood en een appel "smokkelt" wordt hij geboeid afgevoerd!

Soit, nu in San Pedro de Atacama en Arica voor een weekje en dan richting Peru.
Hoe het ons verder vergaat hoor je in de volgende aflevering.
Wordt vervolgd...

Raf

Dag vrienden van den blog!

We zijn terug aan wal! Afgelopen 3.5 dagen hebben we doorgebracht op de Evangelistas, een cargoschip dat ons van Puerto Natales naar Puerto Montt bracht, van het uiterste zuiden van Chileens Patagonia naar het noordelijker gelegen Lake District.

Een aparte ervaring, zo op reis met 85 mensen die je niet kent en 400 koeien, wat schapen en paarden.
Het leek zo wel een beetje op zeeklassen (hoewel ik dat nooit heb gedaan). Je doet een klapke met de mensen, speelt schaak met een Catalá, jaagt harten met enkele Nederlandse meisjes, rookt een sigaretje met een Engelsman, kijkt naar het landschap met een Schot met kilt zonder onderbroek die eigenlijk geboren is in Namen, ... en vier dagen kom je dus dezelfde mensen tegen.

Wel aangenaam, maar tegelijkertijd begin je je na een tijd wat opgesloten te voelen en ik veronderstel dus dat er geen schipper aan mij is voorbijgegaan.
Een typische dag op zo'n boot ziet er als volgt uit:
je staat op en ontbijt (brood, yoghurt, omelet, cornflakes en instantkoffie), je ligt wat in de lounge of op het dek en leest wat en gaat warm middagmalen, je neemt een siësta, leest, schaakt, kijkt naar de namiddagfilm, tuurt naar de zee of je geen zeehonden, dolfijnen of walvissen kunt spotten

of je kaart wat... en daar wacht alweer het warme avondmaal. Na drie dagen voel je je echt vet en voos.

Wel wat leuke dingen meegemaakt tijdens de reis:
1. Bezoek aan Puerto Edén, een havenstadje zonder straten zonder enige verbinding met de buitenwereld buiten de wekelijkse boot. Er wonen ook de laatate Indianen, de Kaweskar.

2. Iets zwaardere zee toen we op de Pacifische zaten. Ik was gelukkig één van de weinigen die van enige zeeziekte werd gespaard die avond en dit vooral doordat ik in opperste concentratie guiñotes aan het spelen was met drie Catalanen (zeg nooit zomaar Spanjaard). Dit wordt gespeeld met een Spaans kaartspel (http://www.usuarios.com/ib306275/guinote/baraja.htm ) en trekt heel veel op couilonnen maar dan met vier. Het zal de mensen van het tentenkamp niet verwonderen dat ik hier direct een kampioen in was en met mijn vaste partner al gauw 6-0 achterstond :-)
3. Een hele mooie film over Chili in troebelere tijden gezien. Machuca, een echte aanrader.

Soit, 't was plezant maar ben blij terug aan wal te staan en terug wat actiever te kunnen zijn!

Raf

En ik, ik ben dus niet gespaard gebleven van de zeeziekte, ik had me er wel aan verwacht hoor, zelfs in de auto en meestal op de bus word ik ook reisziek, ik had dus wel een voorraad pilletjes bij en heb gewoon superveel geslapen. En gelezen, manman, een intriest boek maar o zo mooi, The Sweet Hereafter, de auteur ontglipt me even, ik ben er nog altijd kapot van en heb nog niet eens kinderen...
Sinds deze morgen zijn we dus weer aan land, en maar goed. Vandaag even chillen in Puerto Varas en de mogelijkheden voor een bezoek aan het natuurpark hier vlakbij met watervalletjes en 2 prachtige vulkanen verkennen. Moet zeggen dat ik door de uitputtende bootreis en het weer (Belgisch grijs, potdichte lucht) eventjes en voor de allereerste keer een beetje reismoe ben en een beetje heimwee koester naar mijn dierbaar België, maar na de vele mailtjes (superbedankt iedereen, echt heel lief!) voel ik me alweer een stuk beter.

Wat Raf nog was vergeten, vreemd genoeg gezien pinguïns zijn lievelingsbeestjes zijn, is ons uitstapje van vorige week vrijdag naar Isla Magdalena en Isla Marta. Het eerste vergeven van de pinguïns, echt heel gek, een soort pinguïnresort, echt duizenden en duizenden, en je kan er gewoon tussen gaan lopen, hoewel er twee kwaaie tussenzaten, die naar de mensen hun broek pikten en toen was de pret uit voor mij (ik hou niet van dieren met een bek).

Het tweede vergeven van de zeeleeuwen, logge dikke grappige beesten, deze keer vanop een veilige afstand te bewonderen.

Het was wel de moeite maar ook wel erg duur, en dat gaat op voor veel in Chili vind ik voorlopig. Alles is echt stukken duurder dan in Argentina, en niet in verhouding beter of mooier, integendeel. Chili is echt bijna zo duur als België, ik kan niet begrijpen hoe de mensen hier het hoofd boven water houden want ik veronderstel dat ze geen Belgische lonen uitbetaald krijgen... In elk geval, we komen hier echt niet rond met ons vooropgestelde dagbudget wat ons ertoe heeft doen besluiten zowat de rest van Chili te skippen en vrij snel terug naar Argentina af te zakken en daar meer tijd te spenderen, plus via Bolivia (spotgoedkoop) naar Peru te reizen.

Abrazo a todos,
Ellen

Dag vrienden van onze blog!

We zijn sinds gisterenavond terug van onze fenomenale trekking in Torres del Paine. Vier dagen in een overweldigende natuur rondgestapt en gekampeerd!
We hadden er best wel wat van verwacht, van dit zogenaamde trekkersmekka in Zuid-Amerika, maar dat kan natuurlijk tegenvallen, maar in dit geval deed het dat allesbehalve!!

Vorige week zaterdag werden we met bus en nadien catamaran in het park gedropt, waarop we het vier dagen moesten redden van het ene campamento naar het andere.
We hadden kilo's eten mee (Ellen is nu eenmaal de voorzienigheid zelve) die ik hier graag even opsom: kilo's (!) gedroogde bananen, cocos kubuskes, meloenen en abrikozen; nen dikke kilo noten: okkernoten, pistachenoten en notenmix, een zevental pakken koeken, 4 powerbars, twee blikken ravioli, poedermelk, een brood, wat confituur, kruidenmix, een pastaschotel, 4 flesjes Gatorade, 16 soepzakskes en 10 theebuiltjes. Tel daar nog bij onze tent, slaapzakken, twee mattekes, droge kleren en kookgerief. Niet bepaald de voorraad die je meeneemt om op ne zondag te gaan wandelen aan 't Zoet Water en een pannenkoekske te gaan eten in 't Spaans Dak.

En toch geraak je die last best gewoon op je rug, zelfs als er voortdurend een draaiende wind van 8 à 10 beaufort staat. Zelfs met een gezwollen en pijnlijke enkel liep/strompelde Ellen zo de laatste dag nog 4 uur rond.

Wat is al deze ontbering waard?? Het feit dat je als twee hobbits door een Lord Of The Rings-achtig landschap trekt met perfecte vergezichten, prachtige gletsjers, indrukwekkende meren, ... Boven je cirkelen voortdurend wel enkele condors tot op een hoogte van 3000 meter en op je kampplaats zet je je tent op tussen bomen met valken en arenden in. Je komt op de kampplaatsen bovendien constant dezelfde mensen tegen die dezelfde route volgen (voor de kenners, we hebben het grootste stuk van de W-trekking gedaan, niet volledig, want dat is gekkenwerk op 4 dagen tijd). In ons geval waren dat vijf Amerikaanse en Canadese meisjes, een Nieuw-Zeelands kinesistenkoppel en enkele Ieren (die als extra bagage ook nog wat flessen Whisky en Rum meezeulden).

Het was afzien want er zat geen enkel min of meer vlak stuk in, constant klimmen en dalen dus (als we hier geen strakke billen van krijgen, dixit Ellen), je soms letterlijk aan de bomen moeten vastgrijpen om niet omver gewaaid te worden, constant koekjes en boecht boeffen, muizen die 's nachts aan je tent komen knabbelen, niet echt zacht slapen want de wortels van de bomen rondom je doorheen je matteke voelen, geen paaseieren kunnen eten met Pasen, enz.
Maar het was vooral op en top genieten!!
Gisterenavond zijn we dan ook moe en voldaan teruggekeerd naar ons huiselijk hostalletje bij Bernardita in Puerto Natales, en hebben we onszelf op een verrukkelijk stuk vlees getrakteerd (Bife de Lomo van 350 gram)!
Meer foto's trouwens onder Favoriete links rechts, bij Al onze foto's.

Donderdagavond gaan we aan boord van een ferry die ons in 3 dagen naar Puerto Montt moet brengen, langs de Patagonische fjorden, ook een aanrader naar het schijnt!

Nog even kort over Puerto Natales dan, een rare plek, lijkt zo'n beetje een dorp van vijftig jaar geleden (ouderwetse vitrines en een huis met achterbouw op achterbouw op achterbouw is hier nog hot) vergeven van de straathonden en de Amerikanen.

Groetjes uit het winderige Zuiden!

Raf en Ellen