Zuid-Amerika in 5 maanden

Lieve vrienden,

na San Andrés zaten de Caraïben er gelukkig nog niet op, verre van zelfs. Het Colombiaanse vasteland heeft nog een lange Caribische kustlijn.

De stad die er op die kustlijn het meest bovenuitsteekt is Cartagena de las Indias. Een prachtige koloniale stad, de allermooiste volgens velen. Een paradijs voor kerk-toeristen en mensen die graag veelkleurige koloniale gebouwen zien. De hele stad is bovendien omringd door een eeuwenoude omwallingsmuur met uitsparingen waarin kanonnen werden opgesteld, en bovenaan staat een fort vanwaaruit werd geschoten op piraten en figuren als Francis Drake. Cartagena is echt een heerlijk samengaan van koloniale gebouwen en hippe restaurants en bars. Ze hebben er bijvoorbeeld ook een Cafe del Mar, gebouwd op de verdedigingsmuren van de stad.

Onze uitvalsbasis in deze stad was echter niet de binnenstad maar het chiquere en mondaine Boca Grande, noblesse oblige n'est-ce pas. We mochten hier in het huis van Ana Maria, een vriendin van Jean-Pierre, verblijven tesamen met Jean-Pierre. Dik in orde: tegenover het strand, huispersoneel en airco op de kamer. Vooral dat laatste was geen overbodige luxe want Cartagena is tussen de buien door hot, hot, hot.

Naast het stadsbezoek trokken we ook weer de natuur in. Een voormiddag snorkelen rond de prachtige koraalriffen van de Islas del Rosario en 's namiddag chillen op Playa Blanca en op zo'n banaan achter een bootje hangen.

Na drie dagen Cartagena trokken we verder naar Taganga met de nodige tussenstops. Eerst el Volcán de Lodo, de moddervulkaan. Vulkaan is eigenlijk een groot woord voor een soort van 28 meter hoge molshoop met een krater waar je max. met 15 tegelijk in kan. Het leverde natuurlijk wel enkele grappige foto's op.

Vervolgens stopten we nog even in Baranquilla waar we Napoleón en zijn vriend Jaime ontmoetten, nog iemand die Ellen drie jaar geleden leerde kennen in Colombia. Naar welk idyllisch plekje in Baranquilla namen zij ons mee om iets te drinken en te eten? De shopping mall, natuurlijk!
Je moet weten dat Colombianen winkelcentra de absolute max vinden. In Armenia "moesten" we de eerste avond in de mall gaan eten, in Medellín is mall El Tesoro een lokale bezienswaardigheid, in Popayan waren ze apetrots op hun nieuwe mall en het aantal malls in Bogotá is schier ontelbaar. Stel je voor, je hebt in België buitenlandse vrienden voor 2 dagen op bezoek en je neemt hen mee naar Wijnegem Shopping Center.

Na de mall zetten we onze reis verder en kwamen we 's avonds in Taganga aan. Een klein, authentiek havenstadje met niet veel meer te bieden dan zee, vis en slaperige rust. En toch, in dit dorpje gingen her en der internetbars, resto's en hostals verborgen waaronder ons geweldige hostal, de Casa de Felipe. Bovenop een berg gelegen met prachtig uitzicht op de baai, vriendelijk personeel, veel verschillende terrassen, hangmatten en houten tafeltjes. Perfect dus, op één detail na: heet dat het 's nachts in onze kamer was!! Buiten koelde het 's avonds na dagen rond de 33 graden wel af, maar binnen dus niet en daar kan één ventilator geen verandering in brengen. Dus 's nachts regelmatig opgestaan om te douchen of een uurtje Sudoku's op te lossen en dan ben je natuurlijk 's ochtends maar half wakker.

In deze halfwakkere toestand bezochten we ook het natuurpark Tayrona. Prachtig gewoon! Nu weet ik eindelijk waar de reclame "Bounty, een stukje paradijs op aarde" is opgenomen. Een natuurgebied gevuld met witte stranden, baai na baai, blauw water met daarachter palmbomen en de jungle. Achteraf gezien misschien wel spijtig dat we daar geen nacht bleven slapen in een hangmat, maar we zitten naar het einde toe nu eenmaal in een vrij strak schema. Bovendien was Ellen de vele muggebeten en de hitte weer grondig beu.

En dus landden we gisteren terug in Bogota en zitten we momenteel in de frisse Colombiaanse bergen.
Slechts een goeie vier weken die ons resten, en nog een drukke agenda!

Groetjes uit feestend Villa de Leyva,
Raf

PS Bij onze vorige entry hebben we ook nog enkele onderwaterfoto's gepost!

Dag vrienden,

we hebben het de laatste dagen veel te druk gehad met genieten van de hemel op aarde dus pas nu een verslagje van ons bezoek aan Medellin.

De laatste weken leek het een beetje alsof het mooie weer op was. In Argentina, Chili en Peru hadden we altijd ongelofelijk veel geluk met het weer, nauwelijks regen gezien. Maar in Colombia, het land dat ik 3 jaar geleden al bezocht en me herinner als zonovergoten, zitten de weergoden ons wat tegen. Zo ook in Medellin, elke dag regen gehad. We hadden nochtans onze zinnen gezet op een nieuwe poging paragliden maar het heeft niet mogen zijn... Misschien lukt het wel in Rio.

Voor het eerst sinds lang zaten we nog eens in een echt packpackershostel, The Black Sheep. Niet geweldig, beetje vuil, wel in een goeie buurt, en gelukkig hadden we de beste kamer, naar ons gevoel toch. Ook veel vreemde mensen, waaronder een Australier die aan geheugenverlies leed. En we botsten ook nog op een oude bekende, een Engelse vrouw die we eerder in Argentina ontmoetten.

Medellin is een stad van grote contrasten. Een stad van armoede en drugsverslaafden, en een stad van hypermoderne shopping malls, originele parken, en plastische chirurgie. Het lijkt erop dat zowat de helft van de vrouwelijke bevolking met borstimplanten rondloopt, of anders zijn de Colombiaanse vrouwen zeer goed bedeeld. Raf keek zn ogen uit... Als bewijs een fotootje van een etalagepop in San Andres, als dit de norm is...

We slenterden zo'n twee dagen door het centrun, en langs de verschillende parken met tot de verbeelding sprekende namen als Parque de los Deseos en Parque de los Pies Descalsos (dat wij na een ferme regenbui maar omdoopten tot Parque de los Pies Mojados).

Ik ging ook nog naar een voorstelling hedendaagse dans, me aangeraden door William, een jongen die ik 3 jaar geleden leerde kennen en danser bij het Ballet Folclorico de Antioquia. Heerlijk om na 4 maanden terug in een echte theaterzaal te zitten, voor velen zal het vreemd klinken maar collega's uit de culturele sector zullen wel snappen wat ik bedoel. Beroepsmisvorming zeker. En de voorstelling was niet slecht, alleen was er geweldig veel lawaai in de zaal, de deuren bleven gewoon opstaan, gsm's werden opgenomen, en constant waren er mensen die de zaal -lang niet altijd even discreet- verlieten. In CC Zwaneberg zou het niet waar zijn!

Naast Medelllin bezochten we ook nog enkele mooie plekjes in de provincie rond Medellin genaamd Antioquia. Zo kwamen we in het bloedhete Santa Fe de Antioquia terecht, een prachtig koloniaal dorpje (waar we in de namiddag de bevrijding van Betancourt en co vername), en de fascinerende Puente del Occidente over de rivier de Cauca. En twee dagen later bracht een combinatie van busjes en jeeps ons naar El Peñol, een gigantische rots van waarop je een prachtig uitzicht hebt op de omliggende streek, en het pittoreske dorpje Guatape vlakbij.

Rode draad doorheen onze dagen in en rond Medellin was Raf z'n verwoedde zoektocht naar wielertruitjes van de Colombiaanse ploeg "Colombia es pasion". En ik was bijna even blij als hem toen er ein-de-lijk een eind kwam aan z'n zoektocht.

Ellen

En toen mochten we het vliegtuig op naar het Caraibische eilandje San Andres, Colombiaans territorium maar voor de kust van Nicaragua. Een all-in verwendriedaagse waar we best wel al even naar uitkeken.

Toegegeven, San Andres heeft geen tempels, ruines, prachtige steden, overweldigende berglandschappen... Maar wel witte stranden, een azuurblauwe zee, palmbomen, koraalriffen en de daarbij horende veelkleurige vissen. Wat zou een mens daar doen behalve te genieten van deze hemel op aarde en all-in service? Niets dus, en conform dit masterplan vulden we onze dagen met hoogstaangename pietluttigheden als daar zijn snorkelen, strandliggen, sapjes uit cocosnoten drinken en lekker eten. We deden dit verspreid over vier plaatsen: Playas San Luis (aan ons *****-hotel) en Westview op San Andres zelf, en op twee speldekoppen daarrond genaamd Johny Cay en El Acuario.

Vooral het snorkelen was een echte ontdekking. Elke dag lagen we wel een uur in het water te dobberen met onze kop onder water om naar koralen en vissen te kijken. Nadeel van dit vele snorkelen zijn wel de verbrande rug (en billen in Ellen haar geval).

Voor de rest spreken de foto’s wel voor zich denk ik.

Ondertussen zitten we terug op het vasteland in Cartagena en hebben we nog 10 dagen continentale Caraibische kust tegoed.

PS: We proberen binnenkort enkele onderwaterfoto’s getrokken met een wegwerpcamera te uploaden.

Vrienden,

we zitten ondertussen al even in Colombia dus hoog tijd voor een update.
Zoals Ellen reeds vertelde werden we in Bogota door 5-sterren hotel Jean-Pierre De Meerleer-Sanchez geweldig onthaald: handdoeken en chocolaatjes op ons bed (met donsdeken!), uitgebreid ontbijt, ... noem het maar op. Welverdiende luxe na de jungle ;-)

Tussen de regenbuien door slenterden we vier dagen door Bogota en zijn ontelbare winkelcentra. En als het regende... een cafe met EURO 2008 op de buis om te schuilen. Achterafgezien stonden de avonden eigenlijk voornamelijk in het teken van Ellen: we zijn een avond naar "Sex and The City the movie" gaan kijken, en eindelijk gaan dansen, een godganse avond salsa, cumbia, merengue en vallenato. Ik heb absoluut geen idee wat wat is en nog minder hoe er precies op te dansen. Gewoon met uw kont schudden en wat stoer rondkijken.

Na de vier dagen in Bogota trokken we naar Popayan. Na het drukke, moderne, Amerikaans aandoende Bogota een verademing!! 1 kleur overheerst in Popayan, wit!! Echt elk huis, elk gebouw is wit. Veel is er in Popayan niet te doen, maar het is gewoon geweldig gezellig in een volledig witte stad rond te lopen.

Twee dagen later en drie uur noordelijker kwamen we aan in Cali. Veel kunnen we over Cali niet vertellen, we zijn er namelijk maar een dag en een nacht gebleven. Die dag brachten we dan eigenlijk nog grotendeels door in de zoo. Het moet gezegd: ne schonen dierentuin met veel leuke beesten!

Derde stop was Armenia in de Zona Cafetera, de koffiezone!!! De familie die Ellen drie jaar geleden via Jean-Pierre leerde kennen stond er absoluut op dat we bij hen zouden logeren in hun naar Belgische maatstaven piepkleine huisje. We konden niet om de gastvrije uitnodiging heen en kampeerden dus drie nachten met zn vijven (Luz Adriana, haar man Javier, hun allerliefste dochtertje Manuela en wij) in hun gezellige bungalowhuisje.
Aangezien Manuela toch verlof had, adopteerden we haar voor twee dagen en bezochten allerlei koffiegerelateerde plaatsen rondom Armenia. Op zaterdag het Parque Nacional del Cafe, een attractiepark geheel gewijd aan de heilige boon. Misschien waren de attracties niet de spectaculairste maar de setting tussen koffievelden en bamboe-bossen was prachtig. Voldoende te doen en te zien voor een hele dag koffieplezier!

Op zondag stopten we bij een finca, een koffieboerderij, waar we een interactieve rondleiding kregen rond de geschiedenis van de koffie. Het interactieve gedeelte bestond erin dat we ons als Arabieren, Madame de Sevigny, uitzinnige Colombianen, ... moesten verkleden. Waarom Madame de Sevigny? Die vond de koffie met melk uit toen ze tijdens het zogen wat melk in haar koffie morste. Yep, zo doet een vrouw uitvindingen! Ik zou alvast geen Bloody Mary's meer drinken!!

Na het geschiedenisgedeelte liepen we nog wat rond op de finca en mochten we koffie plukken in authentieke outfit. Dit liep allemaal op wieltjes tot ik - zonder het goed te beseffen - een giftige worm streelde met mijn middenvinger. Wat begon als een bijensteek, dijde uit naar verschrikkelijke pijn in mijn hand, elleboog en vooral oksel en bovendien werd ik misselijk... Maar blijkbaar had ik al bij al nog geluk: deze vrij zeldzame koffieverlekkerde worm doet sommige mensen overgeven, hoge koortsen maken en flauwvallen. We zijn dan maar naar het ziekenhuis gegaan waar ze me intraveneus vanalles toedienden en nu moet ik nog een poos antibiotica nemen. Nu ja, weten we meteen waarom we die ziekte- en ongevallenverzekering hebben afgesloten. Het klote van deze hele affaire was dat ik de EURO 2008 finale miste...

Later gingen we met Manuela en haar mama naar het buitenverblijf van Luz Elena, een ex-collega van Adriana. Een bungalow met fantastisch uitzicht op de hele koffievallei. Een heel relaxte, leuke namiddag, pintjes drinken in de zon (die eindelijk nog eens volop van de partij was), keuvelen met de dames, ...

's Avonds trakteerden we Manuela en haar ouders nog op een bedankingsetentje, een verrukkelijke churrasco en een mooi afsluiter van een bijzonder fijn weekend.

Daags nadien vertrokken we in alle vroegte naar Medellin!

Dag allemaal,

van maandagmorgen tot woensdagavond zaten we in de jungle. En we zullen het geweten hebben! Alle DEET in zeer hoge concentraties en lange mouwen en broekspijpen ten spijt, hebben de mosquitos en sancudos ons niet minder dan zo'n 210 keer liggen gehad!! En jeuken dat dat doet, en hoe meer je eraan krabt, hoe groter en roder die beten worden, maar dat doet zo'n deugd!! Miserabel, mn kont is een slagveld evenals Raf zn voeten...

Enfin, behalve heel veel muggen hebben we gelukkig ook nog hopen andere beestjes gezien. Even schetsen, afgelopen zondag, in Iquitos, spendeerden we een groot deel van de dag aan het vergelijken van excursies en trips naar de jungle. We wilden voor 3 dagen weg, tenmiste 100 km van Iquitos verwijderd zitten omdat de kans dan groter is dat je dieren ziet, we wilden geen zogezegd primitieve indianenstammen zien, en qua comfort mocht het gemiddeld zijn. Nu, in Iquitos is zowat elke taxichauffeur en ogenschijnlijke passant wel verbonden met een reisbureautje, dus je wordt constant lastig gevallen en aangesproken, vanaf het ontbijt. Onze taxichauffeur achtervolgde ons zowat, en een gids van een reisbureau waar we uiteindelijk niet voor kozen, kwam zelfs aan onze hotelkamer kloppen om te horen of we al een beslissing hadden genomen. Bijzonder irritant, en zeker in de verzengende, afmattende hitte!

We kozen voor de goedkoopste formule, maar via een Canadees die we in Ica ontmoetten, wisten we dat die wel ok was. Onze gids Dani, geboren en getogen in de jungle, kwam ons op maandagmorgen oppikken en na een verfrissende boottocht op de Amazone kwamen we aan bij onze lodge. Echt wel ok, behalve dat het eten weer eens bijzonder eenzijdig rijst met kip of vis zou worden, maar goed.

Op onze driedaagse ondernamen we ondermeer een botanische wandeling waarbij onze gids ons vanalles vertelde over planten en bomen. We zagen gigantische honderden jaren oude bomen, met lianen, prachtige bloemen waaronder de Heliconia, typisch voor deze zone, ... Maar na een kwartier maakten we ook kennis met de reden waarom met dit gebied "regenwoud" heet. Je kan het het best vergelijken met een douche, verfrissend wel, en het houdt de mosquitos weg, maar na onze eerste wandeling waren de enige kleren die we meehadden drijfnat, en kregen we ze tot de derde dag niet gedroogd, dit door de hoge vochtigheidsgraad van de lucht (100 %!)

's Avonds ondernamen we ook nog een nachtwandeling waarbij we, dankzij de regen, gigantische padden zagen, waarvan we er zelfs één vastnamen, en een tarantula.

De volgende dag stapten we tot een laguna waar kaaimannen op de loer lagen (die we tot Raf zijn vreugde niet hoefden te ontmoeten, voor één keer had Raf meer schrik van dieren dan ik!), en we de Victoria Amazónica, een bijzondere waterplant, en een luiaard zagen. We visten ook op piranha's met wisselend succes.

De derde dag stonden we om kwart voor vijf op om de zondsopgang te kunnen zien boven de Amazone en heel wat tropische vogels. En in de namiddag gingen we nog dolfijnen spotten, roze en grijze, en zwemmen en voetballen in en op de Amazone, heel leuk!! De wedstrijd op de zandbank eindigde op 6 - 4 voor de jungleploeg tegen een wereldselectie waarbij Rafinho met 2 goals de aanvalstrom roerde.

Wat zijn nu samengevat onze impressies van de jungle? Wandelen in het Amazonewoud betekent met je laarzen kniediep door modder waden, schrik hebben een hongerige kaaiman of anaconda te kruisen, overdag maar vooral 's nachts uren in je bed kunnen liggen luisteren naar alle geluiden die je om je heen hoort, slecht slapen wegens de hitte en de alomtegenwoordige muggen, en je constant vies voelen door de mix van zweet, anti-muggenspul, zonnecrème en modder. Blij dat we dit deden, maar eerlijkgezegd ook blij dat het achter de rug is.

Op donderdag namen we de boot richting Leticia in Colombia, 9 uur stilzitten op een te smalle zetel, ik met constante buikpijn, Raf compleet uitgeput na nogmaals een zowat slapeloze nacht. Ook in Leticia was het verzengend heet.
Met de laatste energie in ons oververhitte lijf strompelden we nog even richting Brazilië (Tabatinga). Je kan er trouwens de grens over zonder migratiedienst of douane te passeren. Door de Amazone en haar zijtakken is het namelijk onbegonnen werk iedereen te registreren. Om dit op te lossen krijg je na aankomst 24u om je aan te melden, anders...

We waren na al deze hitte heel erg blij toen we het vliegtuig richting Bogotá opmochten, 18 graden en regen, zo hebben wij Belgen het graag! Zoals verwacht werden we daar geweldig ontvangen door onze Colombiaanse vriend Jean-Pierre!!

Groetjes,
Ellen