Een Travellerspoint blog

Cajamarca en Huanchaco

We love surfing!!

overcast 21 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Vrienden en familie van den blog,

in afwachting van onze nachtbus richting Huaraz nog even een korte update.

Waar zaten we ook alweer? In Cajamarca! Leuk koloniaal beetje Cuzco-achtig stadje nog steeds in de bergen. Allemaal witte huisjes met groene deuren en balkons. Op zondag deden we in de voormiddag niet veel meer dan wat rondslenteren en internetten, met de bedoeling om in de namiddag enkele bezienswaardigheden te bezoeken... Echter, die bleken allemaal gesloten te zijn op zondagnamiddag! Pech! Dan zijn we maar nog wat gaan rondslenteren, zijn we een ijsje gaan eten bij een Hollander, heb ik eindelijk nog eens een nieuw kledingstuk gekocht, en er tegelijkertijd één weggegooid wegens te erg versleten zoals nog wel meer van onze (nvdr.: die van Ellen) spullen. 's Avonds kregen we allebei echter krampen (van de Hollandse ijsjes??) en hebben we de rest van de dag maar in bed doorgebracht, voor de TV met pizza!!

IMG_3266.jpg

In een poging om onze verloren zondag een beetje goed te maken zijn we op maandag goed vroeg opgestaan. Eerst wilden we naar de Baños del Inca, de thermale baden vlakbij Cajamarca waar de inca Atahualpa zelf regelmatig zou gebaad hebben in vroegere tijden, en weer pech!! De openluchtbaden waren de ganse dag gesloten wegens schoonmaak!! We konden wel in een soort privébassin maar ik betwijfel persoonlijk of dat wel echt thermaal water was... Ik was het snel beu en ben dan maar voor een massage gegaan (20 sol of 5 euro!!) Bij het begin vroeg mijn masseuse of het hard of zacht moest, en ik wilde hard natuurlijk, in Belgie is het altijd te zacht naar mn zin. Maar amai, fuerte is bien fuerte hier, ik dacht op een gegeven moment dat ze mn rug ging breken, dan maar met een klein stemmetje gevraagd of het net iets zachter kon... Om 10u waren we al terug in ons hostal dus ruim de tijd om nog het Complejo de Belén, enkele barokke koloniale kerken en hospitalen, en El cuarto del rescate, de enige overblijvende kamer van het oude incapaleis en tevens dé kamer waar de laatste inca, Atahualpa, gevangen en vermoord werd door de Spanjaarden. We hadden een goeie gids, dus best wel interessant. (Nvdr.: nadien waren er nog inca's maar die waren benoemd door de Spanjaarden en tellen dus niet mee.)

IMG_06161.jpg

IMG_3278.jpg

En toen was het weer tijd voor een volgende busrit, richting Trujillo aan de noordkust. Vier films later, waarvan enkele best wel te pruimen films (Titanic! (nvdr.: valt niet onder de te pruimen films)), stonden we in Trujillo, en vandaaruit ging het per taxi naar Huanchaco, een kustplaatsje vlakbij Trujillo. Geweldig hostal met bijhorende cafetaria en verrukkelijk ontbijt, zicht op zee vanop het terras, een gezellige patio, TV op de kamer, geweldig!! En ook Huanchaco viel supergoed mee, zo bleek de volgende warme en zonovergoten dag. Eindelijk een fijne kustplaats in Peru!! We gingen Chan Chan, een tempel van de Chimú, bezoeken, de grootste nog overeind staande adobestad ter wereld (nvdr.: adobe=leem, geen relatie met Adobe Acrobat) . En gezien Huanchaco toch wel een beetje beschouwd wordt als een surfparadijs met geweldige golven waagden we ons in de namiddag aan onze eerste surfles!! We hadden een plaatselijke surfkampioen als instructeur en bij de theorie op het droge leek het allemaal wat moeilijk maar eens in het water liep het eigenlijk best wel los. Ik dacht op voorhand dat ik al lang blij zou zijn als ik al 1x in staat zou zijn om maar even op mn surfplank overeind te blijven staan, maar uiteindelijk lukte dat best wel regelmatig!! Ik vond het echt superleuk, wat misschien te verwachten was gezien ik zot ben van golven en van water, maar het lag me ook echt wel!! Enkel het telkens terug moeten peddelen met de armen tot een stuk dieper in de zee begon na een tijd wel op de spieren te werken, echt vermoeidend!! Maar echt een fijne belevenis, als we de kans krijgen om nog op een andere plek te surfen dan nemen we zeker een tweede les!!

IMG_3290.jpg

IMG_3317.jpg

IMG_3320.jpg

's Avonds aten we verrukkellijk lekker in een vegetarisch restaurantje vlakbij ons hotel, en klonken we nogmaals (het wordt een gewoonte!) op het zalige leven dat we momenteel leiden. En vandaag bezochten we nog meer tempels, deze keer van de Moche, de tempel van de zon en van de maan. En de rest van de dag sleten we in Trujillo, nogal onaantrekkelijke stad, met nochtans heel wat mooie koloniale gebouwen, maar absoluut ongezellig. We botsten wel nog op een Belg, de eerste sinds lang, maar nu dus afwachten tot onze nachtbus naar Huaraz, in de Cordillera Blanca. Jawel, we trekken terug de bergen in en we hebben er zin in!!

IMG_3347.jpg

IMG_3353.jpg

IMG_3358.jpg

Tot later met meer nieuws over onze zoveelste hoogtestage!!

Groetjes,
Ellen
(nvdr.: en Raf)

Geplaatst door Raf-Ellen 11:14 Gearchiveerd in Peru Reacties (0)

Nr. 20 : In het Woud der Wolken

Over kakken in puttekes, allemaal beestjes en 2x daags rijst met patatten

overcast 18 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Vrienden van den blog,

hier zijn we weer!
De afgelopen week hebben we eerst een aantal dagen doorgebracht in Chiclayo en Pimentel. We kunnen daar zeer kort over zijn. Chiclayo is druk en heeft niet veel te bieden. Pimentel ligt aan de kust en ze hebben daar ne pier. Point final!
En voor wie benieuwd is naar Ellen haar krullen, intussen zijn het alweer eerder "bekskes" en stinkt haar haar nog steeds naar chemisch spul bij elke wasbeurt, dus niet voor herhaling vatbaar.

Gran_Vilaya_007.jpg

Gran_Vilaya_001.jpg

Na Chiclayo busten we een nachtje richting Chachapoyas. Dit koloniaal stadje is het hart van de gelijknamige pre-inca cultuur en voor iedereen die deze richting uitkomt een absolute aanrader. Kwestie van een beetje een goed beeld te krijgen van de hele regio boekten we een vijfdaagse tour/trekking door het land van de Chachapoyas.

Gran_Vilaya_014.jpg

Onze groep ontdekkingsreizigers bestond uit 5 man. Naast Ellen en mezelf nog een fijne Canadese jongen, Andrew, onze geweldige gids Ronald en zijn vriendinnetje annex onze kokkin Berlitz. Klaar om door el Bosque de las Neblinas (woud der wolken) te trekken.

Gran_Vilaya_017.jpg

Gran_Vilaya_048.jpg

Dag 1:
Rond 5u30 vertrokken we met een taxi voor een dagje begraafplaatsen-sightseeing. We bezochten een aantal begraafplaatsen waar de Chachas hun doden meer dan duizend jaar geleden in sarcofagen in de rotswand opborgen. Aangezien deze plaatsen moeilijk bereikbaar zijn (telkens een fikse bergopwaartse wandeling) en de Chachas geen goud hadden, zijn deze sarcofagen nog vrij goed gespaard gebleven van de vele Peruaanse grafplunderaars. In Pueblo de los Muertos waren de sarcofagen iets kleiner, maar had als extra troef dat je tussen de botten van duizend jaar dode mensen kon gaan rommelen. Karajía heeft dan weer grotere en mooiere sarcofagen maar daar kan je niet zo dicht bij. Tenslotte reed onze chauffeur ons, langsheen enkele bergdorpjes waar kinderen en oudere mannen dolgraag op de foto wilden, tot bij de Valle de Belén. Een schitterende groene vallei met een meanderende rivier en heel veel koeien en paarden. In het midden van die vallei stond ons 5-sterren hotel : een lemen hutje met een tafel en enkele in elkaar gesjorde bedden. Aangezien de vorige passanten het slot niet op de deur hadden gehangen, moesten we wel eerst nog enkele koeievlaaien opruimen alvorens ons te kunnen installeren. Achter het huis lag het rustieke toilet : een hutje van boomstammen waar je langs alle kanten kon doorkijken en met binnenin een diepe put. Deze diepe put is zeker een pluspunt van een dergelijk wc, het stinkt namelijk minder, je ziet niet wat er in de put ligt en voor de meisjes: pies spat niet op! We hebben onze grenzen wat kakken en pissen op niet zo'n evidente manieren en plekken zeker verlegd de laatste dagen...
Die avond zaten we nog wat buiten rond een kampvuur, passeerden we elkaar la botella, vertelde onze gids enkele creepy verhalen over kwade geesten en gigantische slangen, en om negen uur doken we ons bed in voor een nacht in de stilte van de natuur.

Gran_Vilaya_027.jpg

Gran_Vilaya_034.jpg

Gran_Vilaya_031.jpg

Gran_Vilaya_049.jpg

Gran_Vilaya_063.jpg

Dag 2:
Vanuit de Valle de Belén stapten we 26 kilometer tot in het dorpje Congón, langs een bij momenten wel erg glad pad waarnaast diepe dichtbegroeide afgronden Ellen schrik aanjaagden. Onderweg bezochten we langs de kant van ons pre-inca pad de verloren stad Pirquilla. Een stad waar eens vijfduizend huizen stonden maar die nu bijna compleet overwoekerd is door de natuur hetgeen de toegang bijzonder moeilijk en zelfs best gevaarlijk maakt, maar ons ook wel een zeker Indiana Jones-achtig gevoel gaf aangezien hier nog geen archeologisch onderzoek is gebeurd. 's Avonds sliepen we op de eerste verdieping van een familiewoning waar op het terras de koffiebonen in de zon lagen te drogen. In en rond het huis liepen varkens, kippen, ezels, een hond, enkele katten en verscheidene cavia's (nog altijd de keukenspecialiteit van de Peruanen).

Gran_Vilaya_064.jpg

Gran_Vilaya_078.jpg

Gran_Vilaya_076.jpg

Gran_Vilaya_070.jpg

Dag 3:
Om 7 uur stonden vier muilezels ons op te wachten plus een "ezeljongen" als begeleider. We hebben 7 uur op een ezel gezeten!!! En niet op de macadam maar op stukken met een hellingsgraad van dertig percent (beklimming en afdaling) waar de ezels meer dan kniediep in de modder zaten. Dat is om ongelukken vragen natuurlijk en het duurde niet lang of Ellen lag naast haar ezel, in de modder, en bijna in de rivier!! Mijn muilezel, die ik Atahualpa doopte, was best wel een sterk beest en ik vroeg me echt af hoeveel kracht die ezels niet moeten hebben om met een mens op hun rug zo'n steile stukken op te klimmen. Op de middag bezochten we andermaal een Chachapoyas stad met een wachttoren en een schitterend uitzicht op de ganse vallei. De namiddag op de ezel was er voor mij echt teveel aan, ik begon schrik te krijgen : Ellen gevallen, Berlitz haar ezel die bepaalde stukken niet opgeraakte, Andrew zijn ezel die regelmatig begon te racen. Het laatste uur deed ik dus te voet en ik kan je verzekeren, die ezels klimmen en dalen snel. Rond drie uur kwamen we aan in Yumal waar een auto ons naar het dorpje María bracht aan de voet van het fort van Kuélap. 's Avonds kregen we andermaal rijst met patatten te eten, net als 's middags en alle dagen 2x daags voordien...

Gran_Vilaya_084.jpg

Gran_Vilaya_090.jpg

Gran_Vilaya_086.jpg

Gran_Vilaya_097.jpg

Dag 4:
Onze wekker ging af om 4u30 omdat we om half zes boven aan het schoongemaakte Chachapoyas fort van Kuélap wilden staan om de zonsopgang te zien. En wat een zonsopgang! In het Westen scheen de volle maan nog en in het Oosten kwam de zon tevoorschijn en zag je dat alle omliggende valleien gevuld waren met wolken. Eens we bekomen waren van deze zonsopgang bezochten we het fort van Kuélap. Niet zo adembenemend als Macchu Picchu maar toch wel bijna. Men is hier ook nog volop bezig delen bloot te leggen en uit te zoeken waar de gebouwen precies voor dienden. Rond negen uur 's ochtends ontbeten we bij onze gids thuis op 100 meter van het fort. Zijn grootmoeder woont iets verderop en was tot voor de toeristen kwamen de eigenlijke eigenares van het fort en alle grond errond.
Vanaf Kuélap wachtte ons een drie uur durende steile afdaling naar Tingo in de brandende zon. Vrij zwaar, vraag maar aan Ellen. Beneden wachtte evenwel een frisse duik in de rivier en alles was weer vergeten!!
En 's namiddags was het Champion's league finale!!! Helaas was er in het dorpje Tingo waar we zaten geen café om te kijken. Onze gids is dan maar gaan aankloppen bij het enige huis in het dorp waar een schotelantenne op het dak stond. Die man vond het geen probleem zijn decoder naar de garage te brengen en dus konden we daar kijken terwijl er nog een aantal mensen kwamen bijzitten. Het deed me zo een beetje denken aan de verhalen van ons mama die op woensdagnamiddag naar Schipper naast Matilde ging kijken bij één van de weinige mensen die toen al televisie hadden in Schoonderbuken.

Gran_Vilaya_101.jpg

Gran_Vilaya_112.jpg

Gran_Vilaya_116.jpg

Gran_Vilaya_115.jpg

Gran_Vilaya_126.jpg

Dag 5:
Met de auto bezochten we nog een mausoleum in de rotsen gebouwd, en het stadje Leymebamba en zijn museum met 219 mummies.

Gran_Vilaya_131.jpg

Het strafste van al is dat we nog maar een schijntje zagen van wat er allemaal in de wouden verborgen ligt. Tot nu toe zijn er al 21 Chachapoyas dorpen ontdekt, een tiental andere begraafplaatsen in rotsen, grotten met een lengte van elf kilometer, de derde hoogste waterval ter wereld, ... Studies over al deze dorpen zijn nog zo goed als onbestaande. Onze gids wist ze evenwel allemaal liggen aangezien hij in Kuélap is opgegroeid, een oom heeft die archeoloog is, een neef die antropoloog is en als puber er vaak alleen op uittrok om al deze plaatsen te gaan ontdekken.

Gisteren en vandaag waren we even in het stadje Celendín, na een rit van 138 kilometer vanuit Leymebamba. Deze 138 kilometer worden afgelegd op 7,5 uur. Iemand nog vragen over de staat van de weg of mijn staartbeen?
En deze middag busten we verder naar Cajamarca (weer 4 uur oncomfortabel bussen!) waar we dus momenteel zitten, tot maandag wellicht, en dan gaat het richting kust, Trujillo en Huanchaco.
Dat zal dus ongeveer het menu zijn van ons volgende schrijfsel.

Groetjes uit Cajamarca,
Raf

PS Nog massas fotos te bewonderen in de fotosectie!!

Geplaatst door Raf-Ellen 16:36 Gearchiveerd in Peru Reacties (1)

Soroche ofte hoogteziekte en een blij weerzien in Lima

Ellen gaat nóóit meer een vulkaan beklimmen!!

sunny 25 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Hallo,

we leven nog! De vulkaan El Misti, zijn we helaas niet opgeraakt.

arequipa_012.jpg

We begonnen met een Slovaaks-Engels koppel en onze gids vol goede moed aan onze tocht op 3315m. In tegenstelling tot onze reisgenoten die net de Inca trail achter de rug hadden, kwamen wij rechtstreeks van Arica aan de Stille Zuidzee. Dit verschil liet zich al snel voelen. Eenmaal de 4000m voorbij ging het trager en trager bij ons. Eerst kon Ellen niet meer volgen, nadien kon ik zelfs Ellen niet meer volgen. Met barstende hoofdpijn kwamen we aan op 4600 meter, het eerste basecamp en dat na 6,5u de berg op te ploeteren. Ons doel voor de eerste dag was echter te overnachten in het tweede basecamp op 4800m. Dat ging helaas echt niet!! Ik kwam geen stap meer vooruit van de hoofdpijn en was verschrikkelijk misselijk. Terwijl de anderen dus naar 4800m trokken om rond 2u 's nachts de tocht naar de top aan te vatten, hebben wij uiteindelijk van 18u30 tot 10u in onze tent gelegen in het eerste basecamp op 4600m (bij een basecamp moet je je trouwens niet teveel voorstellen : een vlak stuk met rotsen die je uit de wind zetten, en we waren er helemaal alleen met ons twee). In heel die tijdspanne was het bovendien bijtend koud. Ik ben niet echt een koukleum, maar heb toch met twee fleeces en een jas in mijn slaapzak gelegen.

arequipa_005.jpg

arequipa_006.jpg

En ziek... na uren te hebben afgezien en het braken tegen te houden, heb ik rond 6u 's ochtends toch een Heidike moeten doen (Randstads voor overgeven :-). Ellen was er wel iets beter aan toe dan mij, maar ze vervloekte de vulkaan, mij, de kou, ... enorm.
Een greep uit het door haar aangewende proza :
"Ik heb er mij door u laten inpraten!"
"Wat doen wij hier eigenlijk?"
"Ik luister nooit meer naar u!"
"Dit is de verschikkelijkste ervaring van mijn leven!"
"Ik wil na een weekend Lima aan het strand gaan liggen!"
"Gewoon gaan raften was ook wel avontuurlijk genoeg geweest!"

arequipa_010.jpg

arequipa_011.jpg

De jongen van het andere koppel was ondertussen als enige tot aan de krater geraakt (en zou het geen tweede keer doen) en eenmaal we terug afdaalden, verdwenen alle ongemakken als sneeuw voor de zon. De afdaling duurde welgeteld 1u40min!

Groetjes,
Raf

Helemaal onder het stof kwamen we dan aan in ons hostal waar ze gelukkig zo vriendelijk waren ons nog een doucheke te laten nemen want enkele uren nadien moesten we de nachtbus richting Lima op, ook al geen bijster goed idee zo direct na een vulkaanbeklimming maar soit. Gelukkig viel de busrit ongelofelijk goed mee. Driewerf hoera voor Cruz del Sur, de chiqueste busmaatschappij van Peru en omstreken!! Er was iemand om ons welkom te heten aan het loket, in de wachtruimte, en zelfs een vrouwtje in folkloristische outfit bij het opstappen. We kregen een kussentje en een dekentje, best wel lekker eten, we hadden een knopje om op te drukken als we persoonlijke assistentie wilden, en de films waren ook best te pruimen (Déjà Vu, Toy Story). Enige jammere was dat ze ons al om half 7 's ochtends wekten voor het ontbijt en nog 2 films (waarvan de laatste een bizarre kung fu film) en dit terwijl we pas tegen half 11 zouden aankomen in Lima. Maar bon, Cruz del Sur zal ons nog mogen verwelkomen op zn bussen.

Lima dus, waar we Kim Peeters, een Romaniavriendinnetje die sinds een klein jaar in Lima woont en werkt, en haar Braziliaanse vriend Aleixandre bezochten.
Op vrijdag verkenden we Barranco, de wijk waar Kim woont en waar wij in een heel fijn hotelletje gelogeerd zaten. Op zaterdag hingen we wat rond in Miraflores, de chiqueste wijk van Lima, waar er net een openluchttentoonstelling van Yann Arthus-Bertrand te bezichtigen viel en 's avonds kookten Kim en Aleixandre delicieuze gazpacho voor ons. En op zondag gingen we nog de ruïnes van de Lima (het volk) genaamd Pucllana bezoeken, en 's avonds lekker Italiaans eten, om op maandag dan definitief afscheid te moeten nemen :-(

Lima_001.jpg

Lima_022.jpg

Lima_015.jpg

Lima_033.jpg

Aleixandre is trouwens een artesano zoals dat heet, een juweelontwerper. Ik heb mij dan ook een geweldige ring aangeschaft, die Raf en ik in een gekke bui onze verlovingsring hebben genoemd (geen nood, trouwen doen we niet!!)

Lima_007.jpg

En momenteel zitten we in het noorden van Peru. We namen een vlucht voor de verandering, met de bedoeling vanuit Chiclayo, waar we nu zitten, met busreizen en heel wat tussenstops, terug naar Lima af te zakken. Begin juni hebben we daar een date met Selle en Kristel uit Leuven, joepie!!
Moet zeggen dat met het mooie weer in Belgica en alle berichten over barbecues en terrasjesweer en zomerfestivalletjes ik toch wel weer een beetje heimwee kreeg, maar gelukkig is het hier in Chiclayo ook lekker warm en morgen en overmorgen gaan we zelfs even naar de kust afzakken. Dat Chiclayo je niks zegt is geen ramp, de stad zelf heeft niet zoveel te bieden; er loopt hier dan ook nauwelijks een toerist rond. Ik word hier ook ongelofelijk nagekeken, ik voelde me gisteren echt niet op mn gemak, als dat af en toe gebeurd is dat een boost voor je ego, als dat constant gebeurd dan begin je je echt ongemakkelijk te voelen. Maar vandaag ben ik er al wat aan gewend.

Bon, gisteren zijn we onmiddelijk in actie geschoten en hebben we de ruïnes van de Sicán, een pre Inca volk, in Tucume bezocht. We hadden een heel goeie gids en vonden de site allebei echt de moeite. Op het eerste gezicht lijken het gewoon hopen aarde maar ... het zijn dus tempels en opslagkamers en er is nog steeds heel veel te ontdekken. Er is nog zoveel werk dat je op dit ogenblik gewoon nog potscherven van 1000 jaar geleden overal van de grond kan oprapen.

Lima_044.jpg

Lima_036.jpg

Via mototaxi en colectivo reisden we toen Peking Express-gewijs naar Lampayeque waar ze een geweldig knap museum hebben opgetrokken. De buitenkant lijkt een beetje op een casino zoals in Las Vegas. Het museum is gewijd aan El Señor de Sipán. Dit heerschap zijn grafkelder is behoorlijk impressionant. Kwestie van alle gerief in het hiernamaals te hebben werd hij begraven met 2 vrouwen, een legercommandant, een lijfwacht, 2 jongetjes (pervert), 2 lama's (nogmaals: pervert), 1300 potten met eten en drinken, kronen, een hele collectie oorbellen en colliers (the only gay in the village), gouden scheermessen, gewaden, gouden kronen, ... Hij heeft wellicht een aangename tijd gehad in het hiernamaals.

En vandaag heb ik meer dan 2u bij de kapper gezeten, ik heb het eindelijk aangedurfd om krullen te laten leggen!! Foto's volgen...

Groetjes,
Ellen

Geplaatst door Raf-Ellen 10:32 Gearchiveerd in Peru Reacties (1)

Wondermooie sterrenhemels en vreselijke busritten

Van San Pedro naar Arequipa

sunny 15 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Dag blogvrienden!!

Nog niet zolang geleden maar intussen zitten we wel weer een land verder! Jawel, we zijn terug in het land van de Inca's, meerbepaald in Arequipa waar we 2 jaar geleden ook al waren.

Maar even terug naar waar we waren gebleven. In San Pedro de Atacama in Chili hebben we nog twee excursies ondernomen, want daar is ongelofelijk veel te zien. Een eerste bracht ons weer tot boven de 4000 meter, maar deze keer heb ik gelukkig geen last gehad van de hoogte!! We bezochten de zoutvlakte van Atacama, iets anders dan de zoutvlaktes die ik eerder had gezien, nl. geen glad plat wit vlak maar meer een molshoopachtig grijs landschap, ook niet mis, met her en der een mini-lagune met flamingo's. En nadien ging het nog hoger, richting de altiplano-meren, ook heel mooi, maar eerlijkgezegd waren we er niet kapot van. En allebei dachten we tegelijkertijd, zo zou later blijken, misschien moeten we parque nacional Lauca dat we van plan waren te bezoeken in het noorden van Chili, vlak boven Arica, toch maar links laten liggen want daar zullen we gewoon nog meer laguna's en lama's en zoutvlaktes zien. En dan zou het mogelijk zijn wat vroeger naar Peru door te reizen en een tussenstop te maken in Arequipa, waar we 2 jaar geleden, samen met Evelyne en Kim, twee vriendinnen, een heel aangename tijd hadden...

SAn_PEdro_Arica_002.jpg

SAn_PEdro_Arica_005.jpg

SAn_PEdro_Arica_006.jpg

Vrijdag deden we overdag nog een excursie naar de Valle de la Luna, ja weeral een maanvallei, maar deze keer nog spectaculairder, erg vreemd landschap. En in de Valle de la Muerte, met gigantische zandduinen naar honderden meters op blote voeten naar beneden gecrosst/gegleden, superleuk!! Samen met de zonsondergang boven de vallei een mooie afsluiter voor ons verblijf in San Pedro, met de allermooiste sterrenhemel te wereld lijkt me, je kon echt geweldig veel zien met het blote oog, dit doordat San Pedro in een woestijngebied ligt en er een constante wind uit dezelfde windrichting staat plus het bijna nooit bewolkt is.

SAn_PEdro_Arica_008.jpg

SAn_PEdro_Arica2_003.jpg

SAn_PEdro_Arica2_006.jpg

Vrijdagnacht namen we dan een nachtbus naar Arica, helemaal in het noorden van Chili. We hadden best wel veel betaald voor deze bus dus hadden we ook wel een deftige bus verwacht, met eten enzomeer, we waren toch in zowat het meest ontwikkelde land van Zuid-Amerika. Mooi mis, Turbus heeft blijkbaar een monopolie op deze verbinding en gezien reizigers dus toch geen alternatief hebben zetten ze gewoon hun alleroudste modellen in op deze verbinding, vreselijk!! Raf heeft gelukkig wel eindelijk eens goed geslapen (hoe ongemakkelijker de omstandigheden, hoe beter hij slaapt) maar ik heb de uren zitten aftellen. Bovendien zaten we vlakbij de bestuurscabine waar ze de ganse nacht vrolijk bleven doortetteren en stopte de bus nog verschillende keren in het holst van de nacht om extra passagiers af en op te laden, met de deur wijd open gedurende en half uur en het is daar koud 's nachts!! Het personeel was ook niet bepaald wat je professioneel kon noemen, eerder een bende pubers, want toen ik mn gordel wilde aandoen (we zaten helemaal vooraan) en deze niet vond, moesten ze vooral heel hard lachen toen ik ernaar vroeg, wie gebruikt nu een gordel? Raf heeft ze dan maar wijsgemaakt dat zn broer (sorry Mark, beter even niet in Chili komen) was gestorven in een busongeval en dat had hij zn gordel aangehad hij nog had geleefd, en toen waren ze wel even stil en moest ik mijn lach keihard inhouden.

Enfin, we geraakten toch ter bestemming, Arica, year round beach weather volgens de Lonely Planet, nou ook dat klopte niet bepaald. Ok, we hebben wel effe op het strand gelegen, maar een lange broek en zelfs een jas waren geen overbodige luxe. Niet veel uitgespookt dus, maar dat was ook de bedoeling, wat rondgehangen in deze bricolagestad, zoals zovele andere steden in Chili met van die rare lelijke ineengeknutselde huisjes. Wel lekkere vis gegeten in een chique restaurant met zicht op zee. Op zondag hebben we nog een mooi kerkhof en een archeologisch museum bezocht maar dat was allemaal niet uitzonderlijk de moeite. Behalve... La Pica del Muertito. De keuze van de dode. Een heel aangeaam restaurant met superlekkere en superveel ribbetjes voor geen geld en een heel gezellig sfeertje. Tenzij je natuurlijk, zoals ik, gegratineerde mais neemt, die je na 5 happen kotsmoe bent en dan maar begint te schooien. Als een goede Adam heeft Raf dan maar wat ribbetjes afgestaan! Soit, een typische zondag. Gelukkig hadden we wel tv op onze hostalkamer en zodoende zaterdagnacht voor het eerst in mn leven Dirty Dancing gezien!!

SAn_PEdro_Arica_013.jpg

En maandag zijn we dan de grens overgestoken. Hoe gaat dat in zn werk? Bij de aankomst in de internationale busterminal in Arica word je omsingeld daar mannen die allemaal roepen "Para Peru? Para Tacna?" En dan komt het erop aan enkele prijzen te vergelijken en een beetje af te bieden. Daar ben ik niet zo goed in, dus bij de tweede was ik al overtuigd, vooral omdat me dat wel een goeie gast leek. Paperassen afhandelen, en toen stapten we met 3 medepassagiers in de gigantische en supercoole auto van onze chauffeur, echt zo'n auto de erom smeekt gepimpt te worden!! Tot de grens met Peru is het slechts 30 km rijden, en daar ging alles heel erg vlot in vergelijking met grensovergangen naar Chili bijvoorbeeld. En na nog eens 20 km kom je dan aan in de busterminal van Tacna, helemaal in het zuiden van Peru. Daar nog even wat rondgehangen in het centrum, en dan ineens de bus op richting Arequipa. Al evenmin een aangename busrit, bloedheet, huilende baby's, een halve gare in de zetel voor ons (We are brothers because we are sons of Lea, the French and Germans are sons of Jacob's mistress Zilpha???) en vreselijk slechte films (Little Man, Golpe Bajo, ...) waarvan het geluid ongelofelijk luid staat dus zelfs naar muziek luisteren is niet echt mogelijk. Maar tja, dat is nu eenmaal Peru, het voelde zowaar een beetje vertrouwd aan. Bovendien kregen we zomaar even 5 controles onderweg, dit wellicht omdat we vanuit Tacna, een grensstad kwamen, en ook wel omdat ze in Peru veel veiligheidsmaatregelen nemen omwille van overvallen op bussen die jammergenoeg wel eens gebeuren.

SAn_PEdro_Arica2_007.jpg

En toen, met slechts een uur vertraging, kwamen we aan in Arequipa, de witte stad, de stad van de eeuwige lente. En we herkenden het busstation, en de straten, en ons hostal, Colonial House Inn, daar stond ik op want daar hebben ze de allerbeste ontbijten, met gigantische fruitsalades en verrukkelijke ontbijtgranen (quinua en kiwicha) en een zalig dakterras met zicht op de bergen en vulkanen rondom Arequipa.

SAn_PEdro_Arica_016.jpg

En vannamiddag heb ik een vrij zotte beslissing genomen, al zeg ik het zelf. We gaan morgen en overmorgen nl. de vulkaan el Misti (zie foto hieronder) beklimmen, tot een hoogte van 5825 meter. Ik hoor jullie al denken, is dat wel een goed idee, want ik heb toch al last gehad van hoogteziekte en het is hoe dan ook zwaar... Dat denk ik ook allemaal. Maar het is wel een geweldige uitdaging en zelfs als ik enkel maar tot base camp (4500 meter) waar we gaan kamperen geraak, zou ik dat wel supercool vinden van mezelf... Raf ondernam 2 jaar terug al een poging om deze vulkaan te temmen maar haalde toen ook de top niet... Een herkansing voor hem dus.

SAn_PEdro_Arica_018.jpg

Ik ben even benieuwd als jullie of we het halen... Duim voor ons!!

To be continued...

Groetjes,
Ellen

Geplaatst door Raf-Ellen 13:20 Gearchiveerd in Peru Reacties (2)

Roadtrippin'

Een verhaal van 1001 bochten

sunny 20 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Hallo vrienden van den weblog,

Onze laatste vier dagen in Argentinië hebben we een auto gehuurd (voor de meisjes: een witte; voor de jongens: een Fiat Palio). Een ongelofelijke vrijheid zo'n auto! Je rijdt wanneer en waar je wil, je stopt naar eigen believen, ... een aanrader met andere woorden. We deelden onze auto met Esther en Jolien, twee Hollandse meisjes die we eerder reeds in San Juan en Córdoba tegenkwamen.

saltaenSP_002.jpg

saltaenSP_005.jpg

De eerste dag van onze trip voerde ons van Salta naar Angastaco. Het eerste deel van deze rit was nog verharde weg over een bergpas van 3400 meter, eens daar voorbij kwamen we op onverharde aardewegen (ripio) terecht. Die waren eerst nog te doen, totdat Ellen vond dat we helemaal door Parque Nacional Los Cardones moesten rijden. Wondermooie tocht door dit park vol cactussen maar eigenlijk enkel geschikt voor 4x4's. Af en toe had ik de indruk dat de stenen los door de bodemplaat van de auto zouden vliegen! Die namiddag kwamen we aan in Cachi, een typisch Andesdorpje waar we aten en nadien raceten we verder naar Angastaco. Ik voelde me net Sebastién Loeb (rallypiloot) : voortdurend draaien en keren op aardewegen en continu schakelen tussen 2, 3 en 4. Rond de klok van zeven bolden we, na een tussenstop in het petieterige Molinos, dan toch binnen in Angastaco. Een onooglijk klein dorp waar ze maar één hostal hadden en maar één restaurant, hetgeen de keuze aanzienlijk vergemakkelijkt. Doordat deze mensen nogal afgescheiden leven van de rest van de wereld gaat alles nogal traag, een antwoord van de dienster kreeg je pas na een onwezenlijke blik van enkele seconden. Persoonlijk denk ik dat dit met inteelt te maken heeft; de Angostacen menen "liever mijn nicht dan niemand", hoe zou je zelf zijn.

extra_fotos_ellen_002.jpg

extra_fotos_ellen_006.jpg

saltaenSP_007.jpg

saltaenSP_009.jpg

saltaenSP_011.jpg

Dag twee hobbelden we via Cafayate verder naar Quilmes, gekend van zijn bier en zijn indianen. We bezochten daar de ruïnes en reden toen door Parque Nacional Los Colorados verder naar het noorden. Vreemde rotsformaties sierden een heel deel van de asfaltweg. 's Avonds kwamen we dan aan in Campo Quijano. Na in een gore tent te hebben gegeten, sliepen we in een Zwitsers hostal met ZIMMERS FREI.

saltaenSP_015.jpg

extra_fotos_ellen_011.jpg

saltaenSP_016.jpg

Dag drie deden we dan het traject a las nubes (naar de wolken), hetgeen vroeger werd gedaan door een legendarische trein. Boven kom je dan aan in San Antonio de los Cobres, het zoveelste dorp waarvan je denkt : "je zal hier maar wonen". Ohja, de asfalt was hier weer op en de weg lag er weer "grêllig" bij. Heel veel zand waardoor de auto af en toe van links naar rechts glijdde. Maar dat kan geen kwaad, je rijdt hier toch alleen op een hoogvlakte.
Zo kwamen we bij de zoutvlakes terecht. Echt bizar, net een bevroren meer waar een dun laagje poedersneeuw op ligt, maar het smaakt allemaal zout. Dat er nog niemand heeft aan gedacht hier een frietkot te openen, je kan je klanten het zout van de grond laten schrapen. Na de zoutvlaktes dachten we dat er een saai stuk aankwam tot in Purmamarca. Nou mis poes! Eerst nog omhoog tot 4200 meter en dan een afdaling van 40 kilometer naar 2000 meter. En het landschap was daar gewoonweg zo mooi! Een weg is er uitgekapt in de rotsen die alle kleuren van de regenboog hebben : rood, geel, oranje, groen, blauw, grijs, bordeaux, zwart. Ik denk dat terwijl ik op de afdaling nog een beetje Colin McRae racing (PS 2 race spelletje) aan het spelen was, de meisjes wel 200 foto's hebben getrokken.
We reden die avond nog door naar Tilcara waar we ipv van de eeuwige kamer een huisje (cabaña) huurden!! Ik at die avond nog een lama op restaurant, heerlijk. Ik kan mensen die deze richting uitkomen wel een dessert afraden : cascos de cayote con almíbar. Vraag me niet meer wat het is, maar blijf ervan af!

extra_fotos_ellen_013.jpg

saltaenSP_020.jpg

extra_fotos_ellen_018.jpg

saltaenSP_037.jpg

De laatste dag reden we nog even op en af naar Humahuaca, aten 's middags bij een Griek in Jujuy en keerden dan in een rechte lijn terug naar Salta. Op de kaart was de lijn alleszins recht, in praktijk bleek dit een weg van 4 meter breed te zijn die nog meer bochten had dan al de voorgaande wegen samen. Anderhalf uur op deze weg en ik was echt vermoeid van het schakelen, draaien, voortdurend uitkijken of er geen tegenligger aankomt want je kan op 4 meter niet met twee langs.
Maar we haalden Salta ongehavend en ik denk dat mijn stuurvaardigheid er exponentieel op is vooruitgegaan!!

extra_fotos_ellen_022.jpg

extra_fotos_ellen_023.jpg

Dinsdag namen we dan de bus naar Chili en niet naar Bolivië. Plannen zijn er om te veranderen! De bus reed helemaal over de Andes, op een gegeven ogenblik zit je niet meer in de bergen, maar erop! Hoogvlaktes met vicuñas, bevroren lagunas, stukjes woestijn, ... echt cool! Je gaat de grens over op 4500 meter hogte. Ellen zal het geweten hebben, ze dreigde flauw te vallen en we hebben ze aan de douane even aan de zuurstoffles moeten leggen met de beentjes in de lucht. Toen werd de bus nog aangereden door een legerjeep waardoor we nog vertraging opliepen ook en iedereen op de bovenverdieping in de bus kwam zitten omdat er twee ramen sneuvelden. En dan kom je Chili binnen... Oh is me dat een pretje. Je mag geen eten over de grens meenemen, geen houten figuurtjes, niets wat ziektekiemen kan bevatten die de oogst kunnen schaden (boetes lopen op tot 1000 dollar). De mensen die deze wet bedachten en zo elke toerist anderhalf uur ophouden, zouden beter eens een landkaart ter hand nemen. Ik gok dat Chili zo een 10.000 km grensgebied heeft dat wordt overvlogen door vogels van links naar rechts, ook lama's lopen over grenzen, kortom elk dier buiten de mens.
Maar als een mens een stuk brood en een appel "smokkelt" wordt hij geboeid afgevoerd!

extra_fotos_ellen_026.jpg

saltaenSP_0261.jpg

saltaenSP_027.jpg

Soit, nu in San Pedro de Atacama en Arica voor een weekje en dan richting Peru.
Hoe het ons verder vergaat hoor je in de volgende aflevering.
Wordt vervolgd...

Raf

Geplaatst door Raf-Ellen 13:11 Gearchiveerd in Chili Reacties (2)

(Berichten 11 - 15 uit 31) « Pagina 1 2 [3] 4 5 6 7 »