Een Travellerspoint blog

Toch niet van de grond in Córdoba...

Córdoba en Salta, las lindas

sunny 26 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Dag amigos del blog!!

Sorry voor de wat platvloerse titel maar we hebben gemerkt dat onze kijkcijfers een dalende trend vertonen dus hopelijk krijgen we met deze titel jullie aandacht weer vast... Meer toelichting volgt.

Intussen alweer een weekje verder, en vooral in stedelijk gebied rondgehangen. Van vrijdag tot maandag zaten we in Córdoba, een prachtige, koloniale studentenstad. Vooral veel rondgeslenterd, enkele knappe musea bezocht, 2 gegidste themawandelingen meegepikt, een namiddagje in het park gelegen, en verder niet bijster veel.

cordobasalta_003.jpg

cordobasalta_005.jpg

cordobasalta_008.jpg

We zaten in een partyhostel, tis te zeggen met mensen die vooral ´s nachts leefden en overdag in hun bed lagen. Ik vond dat persoonlijk wat zonde want Córdoba is zo'n mooie stad, maar soit. Bovendien zaten er enorm veel Israëli's in ons hostel, gelukkig wel allemaal vriendelijke, Israëlische backpackers hebben nl. een nogal kwalijke reputatie. En verder was het ook vooral een mannelijk hostel, heel veel jongens, weinig meisjes, wat Raf wel kon appreciëren want de mensen waar we het meest contact mee gehad hebben totnogtoe zijn op enkele uitzonderingen na vooral meisjes. Dus Raf heeft zich op vrijdagavond, bij de overigens delicieuze asado (bbq) en lang nadien, kunnen uitleven met een groepje boys en uren honderduit kunnen praten over het voetbal en andere mannelijke onderwerpen. Ik heb het een aantal uren volgehouden maar heb toch wijselijk geweigerd toen de mannen al goed na middernacht het gesprek in een pub wilden gaan verderzetten.

cordobasalta_006.jpg

cordobasalta_007.jpg

En op maandag zouden we dan gaan parapenten, dat is met een parachute van een klif afspringen en dan hang je zo'n half uur in de lucht, met een begeleider uiteraard. We zouden dit doen in La Cumbre, een plaatsje op 2u van Córdoba en wereldbefaamd voor parapenten vanwege de optimale condities en het prachtige landschap, dé plek om voor het eerst in je leven te parapenten dus. Met 2 Israëlische meisjes en een fijne gids reden we 's morgens dan ook helemaal tot in La Cumbre, het leek een stralende dag om te parapenten, maar eens daar aangekomen kwam er ineens een niet meer zo optimale wind opgestoken... We hebben dan nog enkele uren in het dorpje La Cumbre rondgehangen in de hoop dat de wind van gedacht zou veranderen, maar helaas... Geen parapenten in La Cumbre dus, echt superjammer. En we konden ook niet langer blijven want onze nachtbus naar Salta lag al vast.

Salta dus, waar we sinds dinsdagmorgen zijn neergestrijkt. Ook prachtige koloniale gebouwen, een oergezellig pleintje, en een duidelijke Andessfeer... Dat klinkt misschien abstract voor wie nog niet in Peru of Bolivia is geweest, maar zo voelt het dus voor ons allebei. We voelen dat Peru dichterbij komt...

cordobasalta2_002.jpg

cordobasalta2_004.jpg

Hier voorlopig ook vooral wat rondgewandeld, langsheen kerken en pleinen, en de 1070 trappen naar de Cerro San Bernardo beklommen. En gisteren heb ik (terwijl Raf Champions League keek) het Museo de Alta Montaña bezocht, waar 3 gemummificeerde incakinderen te bewonderen zijn. Prachtig en modern museum, en je krijgt echt kippevel als je zo oog in oog staat met die mysterieuze incageschiedenis. Even ter verduidelijking, ter gelegenheid van speciale gelegenheden werden vanuit alle hoeken van het incarijk de allermooiste kinderen naar Cuzco, centrum van het incarijk, gestuurd. Deze werden door de inca plechtig ontvangen en terug naar hun plek van herkomst gestuurd waar ze na een lange en moeilijke trektocht bovenop een berg of vulkaan werden begraven als offer aan de goden. Door de extreem lage temperaturen, het lage zuurstofgehalte enzomeer zijn deze kinderen dus natuurlijk gemummificeerd en heel vele ervan zijn dus gerecupereerd en in enkele musea te bewonderen. In Arequipa in Peru hadden we er al eerder eentje gezien.

cordobasalta_014.jpg

En vandaag namen we de bus genomen naar San Lorenzo, 20 minuutjes buiten Salta. Toen we van de bus stapten, hadden we even schrik dat ons San Antonio de Areco non-avontuur zich zou herhalen, maar gelukkig was aldaar de Quebrada de San Lorenzo. Dit is een soort ecoreservaat met horden papegaaien en kleurrijke vlinders, en een ecosysteem dat de Yungas heet, zoals de gelijknamige streek in Bolivia. Heel erg de moeite.

cordobasalta_016.jpg

De komende vier dagen hebben we een auto gehuurd samen met 2 Hollandse meisje om de brede omgeving rond Salta te verkennen, want er is hier in een omtrek van 300 km ongelofelijk veel moois te zien. Een verslag volgt.

Groetjes,
Ellen

Kleine noot van Raf:

Niets beter dan een Engelsman en een Ier om een avond door te zakken in een pub en het over Paul Mc Grath en Roy Keane te hebben.
Terwijl Ellen naar de mummies in het museum aan het kijken was, keek ik naar de mummies van Barcelona en Manchester, wat een kutmatch!

Groetjes

Raf

Geplaatst door Raf-Ellen 11:08 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (1)

Valle de la Luna en Talampaya

Een diepe duik in de geschiedenis van de wereld

sunny 23 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Dag vrienden van onze blog!!

Tijd voor nieuws van de overkant. Momenteel zitten we in Córdoba, een fijne stad in het noorden van Argentina. We zijn hier vanmorgen vroeg aangekomen na een korte nachtelijke busrit vanuit San Juan. Maar ik wil het vooral over onze 2-daagse excursie naar 2 natuurparken genaamd Ischigualasto (of ook wel Valle de la Luna) en Talampaya nabij San Juan hebben. Want dat was werkelijk geweldig!! Absoluut één van onze hoogtepunten totnogtoe.

valle_de_la_luna_003.jpg

Misschien eerst even een gezondheidsbulletin. Sinds vandaag gaat het eindelijk wat beter, hopelijk is wat er ook in ons lijf zat (Raf had al evenzeer last van spastische darmen en dergelijke meer) nu eindelijk weg. Niet fijn, altijd maagpijn, buikpijn, darmpijn hebben, en ik dan ook nog een serieuze verkoudheid. Maar bon, laat ons ervan uitgaan dat Difunta Correa ons gunstig gezind was en ons mirakuleus heeft genezen, en bovendien ben ik ook een aantal kilo's kwijt wat altijd mooi meegenomen is :-)

Wie is Difunta Correa? Dat was onze eerste stop op onze excursie. Dat was een vrouw die zodanig hopeloos was toen haar man werd opgeroepen voor de oorlog ze hem helemaal achterna ging, in al haar hysterie hier niet op voorzien qua kledij en proviand en bovendien lekker onverantwoordelijk haar laatste baby meegenomen. Uiteraard is ze onderweg gestorven, maar toen men haar vond was de baby nog steeds in leven, die had zichzelf nl. aan haar borst gezoogd. En nu is de plek waar Correa ooit is gevonden dus een bedevaartsoord, met allemaal huisjes (ipv kaarsen) met daarop brieven en foto's van auto's enzomeer waarvoor mensen Correa bedanken.

2_005.jpg

We hadden trouwens een privé-gids, Fermín Enrique, een gezapige, praatgrage Sanjuanino die deze tocht al honderden malen eerder had afgelegd met toeristen.

Eerste stop was Ischigualasto, een natuurpark waar 3 tijdperken uit het Mesozoicum naast elkaar te bezichtigen zijn, dit doordat zich daar ooit een aardverschuiving heeft voorgedaan waardoor de 3 lagen die voorheen onder elkaar lagen naast elkaar zijn komen te liggen. De enige plek ter wereld waar dit het geval is. Bovendien zijn deze lagen bijzonder rijk aan fossielen die heel wat info geven over dinosaurussen en andere tot de verbeelding sprekende wezens.

valle_de_la_luna_001.jpg

En ik vond het overweldigend, zo temidden van miljoenen jaar oude stenen, rotsen, sculpturen van de natuur, te staan. De foto's kunnen niet weergeven hoe overweldigend het was, te meer ook omdat het licht heel fel was, te fel om echt mooie foto's te maken. Nadien kregen we ook nog uitgebreid uitleg in het museum over het onderzoeken van fossielen, door een Argentijnse studente, Raf's natte droom.

2_010.jpg

's Avond ging het richting San Agustín de Valle Fértil, een klein dorpje vlakbij het park. En daar was het o zo rustig, zalig!! We waren zo goed als alleen in ons hostalletje waar ze onwaarschijnlijk vriendelijk waren, een welkome afwisseling met de onvriendelijkheid van de Mendocinos van vorige week.

En gisteren hebben we dan Talampaya bezocht, dit is de alleroudste laag uit het Mesozoicum, als ik het goed heb begrepen, ook imponerend, met rode canyons die enorme echo's genereerden. En het was er ook zo rustig, zo compleet van de wereld afgesloten door die hoge rode muren. Genieten.

2_013.jpg

2_017.jpg

2_015.jpg

Voilà, dat wilden we graag even delen. Meer foto's trouwens in ons fotoalbum.

Marij, merci trouwens om Valle de la Luna te vermelden, anders waren we er misschien helemaal niet naartoe gegaan, want het ligt niet echt op het klassieke toeristische parcours.

Ik zie net op de Standaard dat het daar nog altijd zo'n vreselijk weer is in Belgica... We zullen de Zonda eens langsturen, dat is een warme wind die hier waait, aangenaam!!

Tot later, wij gaan nu bbq'en op het dakterras van ons hostel!!

Groetjes,
Ellen

Geplaatst door Raf-Ellen 13:15 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (1)

Een week in Mendoza

overcast 18 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Vrienden van den blog,

we maken ons op om verder noordwaarts te trekken, even tijd voor een balans van een weekje Mendoza.
Ik heb de indruk dat we na onze tamme dagen in Bariloche vonden dat we iets goed te maken hadden en we zijn er dus de afgelopen week ingevlogen.

Onze eerste dag hier hebben we vooral vanalles uitgezocht. Tijdens die eerste dag toch een beetje een onaangename ontmoeting gehad met een Nederlander die net was bestolen aan het busstation van Mendoza. Onder bedreiging van een aantal messen had hij alles, tot zijn broeksriem toe, moeten afgeven. De jongen beefde nog helemaal na toen we hem tegenkwamen. Had geen geld, geen creditkaarten, paspoort, kleren, ... Soit, had niets meer behalve de kleren die hij aanhad. In Mendoza is er geen consulaat en dus moest hij helemaal terug naar Buenos Aires maar wist niet hoe of met welk geld. Nadat we hem wat financieel hadden verdergeholpen om een bus te kunnen nemen, planden we verder en stelden een strak programma op.

Woensdag huurden we fietsen om de stad te verkennen en het immense Parque San Martín. Echt wel een enorm park, enkel heel erg jammer dat er straten doorlopen zo breed als een autostrade. Dus je fietste daar "kalm" tussen het zware vrachtverkeer. Er was daar ook een zoo maar die zag er zo zielig uit dat we die oversloegen en meteen koersten naar de Cerro de la Gloria. Leuk klimmetje 4 à 5 pct. gedurende een dikke kilometer. Wel leuk eigenlijk.

609.jpg

606.jpg

600.jpg

Boven had je een beeld voor de onafhankelijkheid van Argentinië en een mooi uitzicht op de stad. Nadien toerden we nog een beetje rond in de stad. Bij het terug afleveren van de fietsen trok de man grote ogen dat we de cerro hadden opgefietst en zoveel hadden gefietst. Argentijnen zijn namelijk nogal lui of relax moet je weten en zouden zo'n tocht niet snel ondernemen.

Die avond zijn we nog gaan tangodansen tijdens een milonga. Eerst anderhalf uur les/herhaling gehad en dan nadien een beetje proberen te dansen. Leuk, maar we hebben nogal de neiging ruzie te maken tijdens het dansen. Ge moet niet zo knijpen in mijn hand, ge laat u niet leiden, nee 't is niet zo

Daags nadien deden we een adventure day. 's Ochtends ging ik mountainbiken en Ellen kayaken en in de namiddag gingen we nog eens samen in de kayak. We zijn beiden uit de boot gevallen, letterlijk. Maar bij dertig graden is dat niet zo erg! :-) 's Middags een asado (BBQ) met chivito (bok) en wat aan het zwembad gelegen, meer moet dat echt niet zijn.

617.jpg

Vrijdag deden we de wijnroute: met de fiets van bodega tot bodega, waarschijnlijk het populairste uitje rond Mendoza, de wijnstreek van Argentinië.
Dit ondanks het feit dat het hier bijna een woestijn is. De bewatering van de wijngaarden gebeurt via kanalen die water aftappen van smeltwaterrivieren en meren van de Andes. Die kanalen liggen bovendien ook naast elke straat in het centrum en bevloeien zo de duizenden platanen die overal staan.

De hoofdweg die de bodegas verbindt, is levensgevaarlijk! Rotslechte asfalt en zwaar verkeer dat vlak langs je scheert. De zijwegen die leiden naar de bodegas zijn wel heel leuk om te fietsen en in elke bodega was er na een rondleiding een degustatie, echt ontspannend en interessant.

159.jpg

154.jpg

137.jpg

Het was zelfs zo ontspannend dat we een uur te laat onze fietsen terugbrachten en aangezien we de laatsten waren gaf de fietsenverhuurder ons een lift terug naar de stad in zijn autootje. Een kleine Fiat Cinquecento van om en bij de 25 jaar oud (kan ook 50 zijn), zonder zetels of dashboard. Hij vermeldde ons terloops dat hij racepiloot was. Dat ontdekten we zelf het volgende kwartier ook. Hij reed als een gek, Italiaans gesticulerend naar voetgangers die trachtten over te steken. Voor rode lichten viel de auto steeds stil en dreef een wolk witte rook langs de vensters. Lekker warm kregen we het ondertussen van de motor in onze rug. Hij wond zich op over sommige auto's die echt een gevaar op de baan zijn en dat veel mensen echt niet met de auto kunnen rijden. Heel grappig en ook heel levensgevaarlijk!

160.jpg

Zaterdag deden we een excursie naar de alta montaña. Van Mendoza via Uspallata via de Puente del Inca naar de Cristo Redentor en de Cerro Aconcagua (het dak van Amerika, net geen 7000 meter).

641.jpg

654.jpg

De laatste twee zagen we helaas niet. Wegens sneeuw en stormweer kon onze bus bij de eerste niet geraken en ging de tweede verscholen achter de wolken. In plaats daarvan reden we dan even de grens over naar Chili op een hoogte van 3300 meter. In ons busje leidde dat tot hilariteit. Argentijnen moeten niets van Chilenen hebben en begonnen mopjes te maken in de aard van "doe dat niet, sevens geraken we niet terug met de sneeuw" en "moet dat echt".

664.jpg

666.jpg

We hadden trouwens echt een supergoede gids die zwaar het vuur aan de schenen werd gelegd met moeilijke vragen maar werkelijk alles tot in detail wist.

's Avonds werd Elleke ziek. Eigenlijk was het op de bus al begonnen met rillen van de kou en zich misselijk voelen. 's Avonds had ze echt behoorlijke koorts. Vandaag na een nachtje slapen zag ze er al een stuk beter uit en was de koorts weg. Vooraleer mensen beginnen te panikeren en fantaseren rond allerlei tropische ziektes : een temperatuursdaling van bijna 15 graden in 1 dag, vermoeidheid na enkele dagen slecht slapen, de hoogte waar we gisteren heen reden en Ellen haar aanleg voor bewegingsmisselijkheid lijken een meer voor de hand liggende aanleiding.

We stelden onze busrit naar San Juan of Córdoba dan maar voor een dagje uit.

Nog even iets over het laidback-zijn van de mensen hier. In een bistrot waar in België twee mensen rondlopen, loopt hier makkelijk ne man of acht rond. Allen met een strikte taak.
(onderstaande namen zijn uitgevonden)

El Reservador: zit aan de telefoon en wacht op mensen die bellen om te reserveren. Iedereen mag aan het crossen zijn, hij zal niet van zijn telefoon wijken! Hij wacht. Marc Vergauwen zal met dergelijke gang van zaken wel dolblij zijn, want hij volgt waarschijnlijk strikt zijn werkpostfiche en mensen bedienen staat daar niet bij op :-)

El Calculador: zit aan de kassa en tikt in wat zijn garçons (mozos) hem vragen. (Zou beeldschermwerk op zijn WPF aangeduid staan?)

El Dueño: den baas van de zaak, is vaak ook aanwezig. Controleert de mensen strikt op hun taken of leidt hen af van hun werk.

El Fregador: U raadt het al, deze wast af.

El Mozo: de garçon. In dit geval: de garçons. Een klein legertje die ongeveer allemaal één zone (buiten, binnen links, binnen rechts) toebedeeld krijgen en die enkel voor die zone instaan. De tafel wordt niet afgeruimd als de gasten weg zijn maar pas als er nieuwe mensen gaan zitten.

In dit systeem zit 1 grote lacune! Wie brengt de rekening?
Deze tekortkoming kan je als gast goed voelen. Gemiddeld wacht je een kwartier alvorens je de rekening krijgt (géén overdrijving) en dit zelfs wanneer je gewoon voor een cola en een watertje wenst af te rekenen.

Groetjes,

RAF

PS: Ik volg de koers hier! Heb via Sporza Radio en Eurosport live streaming zowel de RVV als Parijs Roubaix kunnen volgen! De Belgen doen het goed dit jaar. 3 grote klassiekers en al twee overwinningen en een tweede en derde plaats!!

Geplaatst door Raf-Ellen 7:36 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (1)

Terug naar het land van Diego, tango en slechte ontbijten

van Puerto Varas naar Bariloche

sunny 27 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Dag vrienden!

Er is ondertussen weeral een weekje gepasseerd sinds we terug voet aan land zetten en in die week hebben we toch weer enkele duizenden kilometers achter de rug denk ik.

Puerto Varas

Vooraleer naar Bariloche te gaan in Argentinië, verbleven we nog een aantal dagen in Puerto Varas langs de Chileense kant van de Andes. Een klein stadje gelegen aan het Llanquihue-meer met daarrond een koppel vulkanen.

naviptovaras_020.jpg

Heel plezant allemaal: goed gegeten, koffie's in het zonnetje gedronken en ook een uitstap gemaakt naar het Parque Nacional Vicente Perez Rosales.
Verlaten door god en iedereen, de ganse dag geen toerist tegengekomen, echt geen kat te zien. Let wel, ik zeg duidelijk geen kat want we hadden een hond als gids mee. Een bastaard Labradorreke dat ik aan het informatiepunt een stukske brood gaf en die dan besloot 4 uur met ons mee te wandelen.

varas_bari..40x480_2.jpg

Aangezien het plannetje dat we hadden zo slecht was, leidde de hond ons doorheen het park. Aan een tweesprong liep hij dan even voorop en keek om met een blik van "geloof me nou maar, ik ken het park, het is langs hier". 's Middags hebben we ons eten met hem gedeeld en dus bleef hij ons trouw. Gelukkig maar, op het strand moesten we ergens een privaat pad op en ei zo na waren we er voorbij gelopen, tot onzen Bicho (we hadden hem onderhand ook een naam gegeven) resoluut het strand overstak en ons duidelijk maakte dat het toch langs daar was. Vervolgens nam hij nog een shortcut en leidde ons terug naar ons vertrekpunt.

varas_bari..40x480_4.jpg

varas_bari..40x480_5.jpg

We zijn dan nog even met een bootje gaan varen en aan de overkant van de riviermonding ne cola gaan drinken in een "café". Een huis met een vrouweke die binnen 4 plastieken tafels had staan met een toile cirée erover. Als we buiten wilden zitten, moesten we maar een boomstronk zoeken. Zo gezegd zo gedaan. We kregen ipv van een colake met ijsklontjes en een citroentje een 1.5 literfles cola en 2 grootoudersglazen (van een breed en laag potje mosterd).
Het uitzicht was wonderschoon. De rivier, het meer en de varkens die daar uit dronken, onze schipper die in zijn Zodiacbootje zat te wachten en overal kippen.

Diezelfde avond aten we nog in Puerto Varas met enkele Engelse mede-matrozen van de Navimag en de dag nadien staken we met de bus terug de Chileens-Argentijnse grens over. Mogelijk gaan we niet meer terug naar Chili en daarom even een balans van dit lange land :

1. Vriendelijke mensen
2. Goed ontbijt ( zeker vergeleken met de gevangenistroep die je in Argentinië krijgt)
(Damn, ik lijk Achilles de chauffeur van 't kamp wel! "vriiiiiindeleke minse.... en goe gegeten"
3. Pokkeduur en voor dat vele geld krijg je weinig!! De hoofdreden waarom we niet meer teruggaan eigenlijk.

Bariloche

varas_bari..40x480_9.jpg

En zo kwamen we afgelopen donderdagavond aan in Bariloche. Aangezien het daar zo een mooi weer was en dit stadje zo mooi aan het meer gelegen was, waar ons hostal een prachtig uitzicht over had, besloten we twee dagen niets te doen.

varas_bari..40x480_7.jpg

varas_bari..40x480_6.jpg

098.jpg

Een eerder dom besluit aangezien het vanaf dag drie begon te regenen en te stormen, net toen we gingen fietsen. Na onze voortijdig afgebroken fietstocht zagen we er dan ook uit als de nummer 149 en 150 op drie kwartier van de winnaar na een doorregende Parijs-Roubaix. Gegeven dit stormweer en het feit dat Ellen wat verkouden was en ik al even sukkelde met mijn maag, staakten we onze verdere pogingen iets te ondernemen en genoten van het zicht vanuit de living van ons hostal.

095.jpg

Mij stoorde dit niet, ik was de meren en de bergen en de kou toch een beetje moe. De wine tasting party in ons hostal en het gezelschap van enkele mede-matrozen was dan ook een aangename afwisseling.

De laatste dag zijn we nog een chocolade museum gaan bezoeken, één van de specialiteiten van Bariloche. Heel leuk, met een gepassioneerde en geestige privégids, een mens deze keer! En Ellen vond het natuurlijk geweldig...

088.jpg

En toen de nachtbus op naar Mendoza waar we vanmorgen aankwamen. Lekker zonnig en warm... de rest volgt later.

Groetjes

Geplaatst door Raf-Ellen 7:23 Gearchiveerd in Argentinië Reacties (1)

The Navimag Experience

overcast 15 °C
Bekijk Zuid-Amerika op Raf-Ellen's reiskaart.

Dag vrienden van den blog!

We zijn terug aan wal! Afgelopen 3.5 dagen hebben we doorgebracht op de Evangelistas, een cargoschip dat ons van Puerto Natales naar Puerto Montt bracht, van het uiterste zuiden van Chileens Patagonia naar het noordelijker gelegen Lake District.

naviptovaras_007.jpg
naviptovaras_011.jpg

Een aparte ervaring, zo op reis met 85 mensen die je niet kent en 400 koeien, wat schapen en paarden.
Het leek zo wel een beetje op zeeklassen (hoewel ik dat nooit heb gedaan). Je doet een klapke met de mensen, speelt schaak met een Catalá, jaagt harten met enkele Nederlandse meisjes, rookt een sigaretje met een Engelsman, kijkt naar het landschap met een Schot met kilt zonder onderbroek die eigenlijk geboren is in Namen, ... en vier dagen kom je dus dezelfde mensen tegen.

naviptovaras_012.jpg

Wel aangenaam, maar tegelijkertijd begin je je na een tijd wat opgesloten te voelen en ik veronderstel dus dat er geen schipper aan mij is voorbijgegaan.
Een typische dag op zo'n boot ziet er als volgt uit:
je staat op en ontbijt (brood, yoghurt, omelet, cornflakes en instantkoffie), je ligt wat in de lounge of op het dek en leest wat en gaat warm middagmalen, je neemt een siësta, leest, schaakt, kijkt naar de namiddagfilm, tuurt naar de zee of je geen zeehonden, dolfijnen of walvissen kunt spotten

naviptovaras_013.jpg

of je kaart wat... en daar wacht alweer het warme avondmaal. Na drie dagen voel je je echt vet en voos.

Wel wat leuke dingen meegemaakt tijdens de reis:
1. Bezoek aan Puerto Edén, een havenstadje zonder straten zonder enige verbinding met de buitenwereld buiten de wekelijkse boot. Er wonen ook de laatate Indianen, de Kaweskar.

naviptovaras_008.jpg

2. Iets zwaardere zee toen we op de Pacifische zaten. Ik was gelukkig één van de weinigen die van enige zeeziekte werd gespaard die avond en dit vooral doordat ik in opperste concentratie guiñotes aan het spelen was met drie Catalanen (zeg nooit zomaar Spanjaard). Dit wordt gespeeld met een Spaans kaartspel (http://www.usuarios.com/ib306275/guinote/baraja.htm ) en trekt heel veel op couilonnen maar dan met vier. Het zal de mensen van het tentenkamp niet verwonderen dat ik hier direct een kampioen in was en met mijn vaste partner al gauw 6-0 achterstond :-)
3. Een hele mooie film over Chili in troebelere tijden gezien. Machuca, een echte aanrader.

Soit, 't was plezant maar ben blij terug aan wal te staan en terug wat actiever te kunnen zijn!

Raf

En ik, ik ben dus niet gespaard gebleven van de zeeziekte, ik had me er wel aan verwacht hoor, zelfs in de auto en meestal op de bus word ik ook reisziek, ik had dus wel een voorraad pilletjes bij en heb gewoon superveel geslapen. En gelezen, manman, een intriest boek maar o zo mooi, The Sweet Hereafter, de auteur ontglipt me even, ik ben er nog altijd kapot van en heb nog niet eens kinderen...
Sinds deze morgen zijn we dus weer aan land, en maar goed. Vandaag even chillen in Puerto Varas en de mogelijkheden voor een bezoek aan het natuurpark hier vlakbij met watervalletjes en 2 prachtige vulkanen verkennen. Moet zeggen dat ik door de uitputtende bootreis en het weer (Belgisch grijs, potdichte lucht) eventjes en voor de allereerste keer een beetje reismoe ben en een beetje heimwee koester naar mijn dierbaar België, maar na de vele mailtjes (superbedankt iedereen, echt heel lief!) voel ik me alweer een stuk beter.

Wat Raf nog was vergeten, vreemd genoeg gezien pinguïns zijn lievelingsbeestjes zijn, is ons uitstapje van vorige week vrijdag naar Isla Magdalena en Isla Marta. Het eerste vergeven van de pinguïns, echt heel gek, een soort pinguïnresort, echt duizenden en duizenden, en je kan er gewoon tussen gaan lopen, hoewel er twee kwaaie tussenzaten, die naar de mensen hun broek pikten en toen was de pret uit voor mij (ik hou niet van dieren met een bek).

naviptovaras_003.jpg

Het tweede vergeven van de zeeleeuwen, logge dikke grappige beesten, deze keer vanop een veilige afstand te bewonderen.

naviptovaras_004.jpg

Het was wel de moeite maar ook wel erg duur, en dat gaat op voor veel in Chili vind ik voorlopig. Alles is echt stukken duurder dan in Argentina, en niet in verhouding beter of mooier, integendeel. Chili is echt bijna zo duur als België, ik kan niet begrijpen hoe de mensen hier het hoofd boven water houden want ik veronderstel dat ze geen Belgische lonen uitbetaald krijgen... In elk geval, we komen hier echt niet rond met ons vooropgestelde dagbudget wat ons ertoe heeft doen besluiten zowat de rest van Chili te skippen en vrij snel terug naar Argentina af te zakken en daar meer tijd te spenderen, plus via Bolivia (spotgoedkoop) naar Peru te reizen.

Abrazo a todos,
Ellen

Geplaatst door Raf-Ellen 6:37 Gearchiveerd in Chili Reacties (2)

(Berichten 16 - 20 uit 31) « Pagina 1 2 3 [4] 5 6 7 »