Zuid-Amerika in 5 maanden

Dag vrienden van onze blog!

We zijn sinds gisterenavond terug van onze fenomenale trekking in Torres del Paine. Vier dagen in een overweldigende natuur rondgestapt en gekampeerd!
We hadden er best wel wat van verwacht, van dit zogenaamde trekkersmekka in Zuid-Amerika, maar dat kan natuurlijk tegenvallen, maar in dit geval deed het dat allesbehalve!!

Vorige week zaterdag werden we met bus en nadien catamaran in het park gedropt, waarop we het vier dagen moesten redden van het ene campamento naar het andere.
We hadden kilo's eten mee (Ellen is nu eenmaal de voorzienigheid zelve) die ik hier graag even opsom: kilo's (!) gedroogde bananen, cocos kubuskes, meloenen en abrikozen; nen dikke kilo noten: okkernoten, pistachenoten en notenmix, een zevental pakken koeken, 4 powerbars, twee blikken ravioli, poedermelk, een brood, wat confituur, kruidenmix, een pastaschotel, 4 flesjes Gatorade, 16 soepzakskes en 10 theebuiltjes. Tel daar nog bij onze tent, slaapzakken, twee mattekes, droge kleren en kookgerief. Niet bepaald de voorraad die je meeneemt om op ne zondag te gaan wandelen aan 't Zoet Water en een pannenkoekske te gaan eten in 't Spaans Dak.

En toch geraak je die last best gewoon op je rug, zelfs als er voortdurend een draaiende wind van 8 à 10 beaufort staat. Zelfs met een gezwollen en pijnlijke enkel liep/strompelde Ellen zo de laatste dag nog 4 uur rond.

Wat is al deze ontbering waard?? Het feit dat je als twee hobbits door een Lord Of The Rings-achtig landschap trekt met perfecte vergezichten, prachtige gletsjers, indrukwekkende meren, ... Boven je cirkelen voortdurend wel enkele condors tot op een hoogte van 3000 meter en op je kampplaats zet je je tent op tussen bomen met valken en arenden in. Je komt op de kampplaatsen bovendien constant dezelfde mensen tegen die dezelfde route volgen (voor de kenners, we hebben het grootste stuk van de W-trekking gedaan, niet volledig, want dat is gekkenwerk op 4 dagen tijd). In ons geval waren dat vijf Amerikaanse en Canadese meisjes, een Nieuw-Zeelands kinesistenkoppel en enkele Ieren (die als extra bagage ook nog wat flessen Whisky en Rum meezeulden).

Het was afzien want er zat geen enkel min of meer vlak stuk in, constant klimmen en dalen dus (als we hier geen strakke billen van krijgen, dixit Ellen), je soms letterlijk aan de bomen moeten vastgrijpen om niet omver gewaaid te worden, constant koekjes en boecht boeffen, muizen die 's nachts aan je tent komen knabbelen, niet echt zacht slapen want de wortels van de bomen rondom je doorheen je matteke voelen, geen paaseieren kunnen eten met Pasen, enz.
Maar het was vooral op en top genieten!!
Gisterenavond zijn we dan ook moe en voldaan teruggekeerd naar ons huiselijk hostalletje bij Bernardita in Puerto Natales, en hebben we onszelf op een verrukkelijk stuk vlees getrakteerd (Bife de Lomo van 350 gram)!
Meer foto's trouwens onder Favoriete links rechts, bij Al onze foto's.

Donderdagavond gaan we aan boord van een ferry die ons in 3 dagen naar Puerto Montt moet brengen, langs de Patagonische fjorden, ook een aanrader naar het schijnt!

Nog even kort over Puerto Natales dan, een rare plek, lijkt zo'n beetje een dorp van vijftig jaar geleden (ouderwetse vitrines en een huis met achterbouw op achterbouw op achterbouw is hier nog hot) vergeven van de straathonden en de Amerikanen.

Groetjes uit het winderige Zuiden!

Raf en Ellen

Hola,

al final ayer no fuimos a campar con la tienda, había mucha lluvia por la mañana así que decidimos hacer un trekking de un día ida y vuelta. Aúnque el cielo estaba muy cubierto, nos gustó mucho. La naturaleza era ten especial: árboles muy secos de color gris, unas vistas preciosas y los glaciares que se podía ver enfrente de nosotros. Además cruzamos un río con agua potable donde llené otra vez mi botellita de agua.
Después de unas tres horas de marcha llegamos a una laguna de color gris-verde cerca de un glaciar. Ahí nos paramos quince minutos antes de regresar hacia el pueblo de El Chaltén. Durante la vuelta tembién vimos unos cóndores. Parece que hay también pumas en el parque pero nu tuvimos la suerte de verlos ( o según Ellen: tuvimos la suerte de no verlos).

Por la noche encontré la persona que vive más cerca de mi en Bélgica. Hasta ahora era Danny, un mécanico quién vive en Haacht, pero ayer encontramos una chica de Bertem, que hace una práctica de medicina en el hospital de Córdoba pero ahora está de vacaciones aquí.

Bueno, para hoy teníamos el plan de hacer un segundo trekking antes de tomar el autobús para el Calafate. Pero de hecho me duelen un poco las piernas del trekking de ayer.

Mañana nos vamos de Argentina llegando en Chile en el extremo sur, la ciudad de Puerto Natales.

Un abrazo para todos los amigos de la lengua española

( la clase del tercer año a Haacht, Claudia, Ber y Frederique, El Conejito, Gille, Tonito Talón, ...)

Hola amiguitos!

We zitten momenteel in het vreemde oordje El Chaltén, de noordelijke toegangspoort tot het natuurpark Los Glaciares, de straten zijn ze hier nog aan het aanleggen maar warempel, internet werkt hier vrij snel, nog altijd stukken trager als in België maar wij zijn hier al heel erg blij mee!

Dus tijd voor een update!
Sinds afgelopen vrijdagmorgen zitten we dus in Patagonia, een beetje het einde van de wereld toch.
Vrijdag en zaterdag hebben we niet bijster veel uitgespookt, vooral wat rondgehangen in El Calafate, de zuidelijke toegangspoort tot het natuurpark Los Glaciares. Veel gepland voor de komende weken, want het hoogseizoen (jan/feb) mag dan al voorbij zijn, je kan best toch op voorhand accomodatie boeken voor dit deel van het land want het krioelt hier nog steeds van de toeristen. Er is dan ook wel heel veel spectaculairs te zien, maar daarover straks meer, en bovendien is het weer ook nog steeds een enorme meevaller, en ik die zo'n schrik had van de Patagonische kou! Ook zijn we een tijdje zoet geweest (en nog steeds) met het uitzoeken van busverbindingen, want het mag hier dan wel supertoeristisch zijn, busmaatschappijen werken volledig naast elkaar en uurroosters sluiten echt wel niet goed aan. Voor donderdag zitten we nog met een probleem, want dan willen we naar Puerto Natales in Chili doorreizen maar je kan dat ticket enkel in El Calafate, en enkel persoonlijk aan het loket daar, boeken! Echt stom!

Soit, behalve plannen zijn we ook vaak in ons hostal I Keu Ken geweest, een fijn plekje, hoewel het effe wennen was in het begin. Eén van de uitbaters was nl. nogal die hard fan van reggaemuziek en die stond dan ook tot stukken in de nacht veel te luid te spelen, plus het was er bepaald druk, in de keuken, in de living, altijd veel volk. Maar doordat we er drie dagen en nachten zijn gebleven leer je wel wat mensen kennen die je dan nadien al eens terugziet en dan gaat een gesprek gelukkig al eens verder dan - ik ben het nu al kotsbeu - where are you from en how long are you travelling? We hopen een Engels meisje terug te zien op de boottrip van Puerto Natales in het zuiden naar Puerto Montt in het noorden van Chili. En natuurlijk is het ook fijn om ons Spaans, Frans en Engels af en toe te kunnen bovenhalen en te oefenen.

Maar nu eindelijk over alle spectaculairs dat hier te zien is. Gisteren zijn we de gletsjer Perito Moreno gaan bezoeken, foto`s zijn hier te zien en meer onder onze fotogalerij (een beetje verstopt - kijken onder Auteurs rechts beneden en dan Fotografie terug rechts - meer foto´s, met heel veel dank aan Raf die zich hier al uren mee heeft beziggehouden want makkelijk is het niet). Echt overweldigend, de azuurblauwe kleur, en het constante kraken van de gletsjer, en af en toe breekt er een stuk ijs af en valt het in het water, een geluid dat je tot kilometers verderop kan horen. Jammer dat er altijd zoveel tetterende toeristen zijn, want daardoor kon je het gekraak niet altijd even goed horen, in volledige stilte moet het echt magisch zijn.

En vandaag hebben we dus de bus genomen naar El Chaltén, vlakbij de Fitz Roy bergketen. Morgen en overmorgen gaan we met de tent die Raf heeft overgekocht van enkele Hollandse meisjes rondtrekken in het natuurpark. Om ons alvast een beetje op te warmen hebben we vandaag al 2 korte wandelingen gemaakt. Foto`s spreken voor zich denk ik.

Verder hebben we onszelf na 5 nachten dormitorio getrakteerd op een tiptop in orde 2-persoonskamer met privé badkamer (dat laatste had niet gemoeten maar was nog enige optie), zalig!! Hopelijk eens een nachtje doorslapen!! We hopen stilletjes ook eindelijk eens een deftig ontbijt te krijgen want wat dat betreft is het voorlopig triestig gesteld in Argentinië. Ik overdrijf niet : oude stukjes brood met dulce de leche (soort karamelstroop, wel lekker maar niet persé om 6u 's morgens) of als je geluk hebt confituur, en vettige media lunas (croissants) en soms appelsiensap dat naar het medicijn Lysomusil smaakt voor de kenners.

Morgen en overmorgen stappen dus, we hebben er heel veel zin in en hopen dat de weergoden ons goed gezind zullen zijn!

Wij gaan nog ene drinken, we zijn allebei heel erg dorstig vandaag!

Tot blogs!

Ellen

Hola chicos!

Ik dacht, het wordt hoog tijd dat er niet enkel over voetbal wordt gepraat op deze blog.
Hoewel ik, absoluut géén liefhebber, het dus zelf ook echt wel een belevenis vond, en het bekijken meer dan waard!

Wat hebben we intussen nog zoal uitgespookt?
Raf vertelde al over onze mislukte trip naar San Antonio de Areco, een niet te missen authentiek gaucho-dorp, zo heette het volgens onze gids, maar geen fuck te beleven dus! Vreemd eigenlijk dat we daar persé naartoe wilden, zal wel iets met onze romanistenachtergrond te maken hebben vrees ik...
Trouwens, die dag ook zowat 6 uur (buspech en de reguliere vertragingen) onderweg geweest om daar na 2-3 uur al terug te vertrekken, omdat er dus helemaal niks te zien viel, en ook omdat we achtervolgd werden door 2 gemene honden. Het klinkt onnozel maar we hadden echt schrik, Raf dacht dat die hadden geroken dat we vlees hadden gegeten...

Verder hebben we ook al de grens overgestoken, dat was gisteren, richting Colonia in Uruguay. Een heel gezellig koloniaal kuststadje, verrukkelijk gegeten, en verder ons op elk grasperkje en bankje neergevleid en genoten van het zonnetje en het zuiderse bijna exotische sfeertje.

Maar ik wilde het dus over tango en milonga hebben. Dinsdagavond zijn we naar een tango show geweest, en daar hadden we eerlijkgezegd een beetje spijt van. We hadden nochtans gereserveerd in Café Tortoni, het oudste tangocafé van Buenos Aires, dus dachten we een authentiek stukje tango te zien te krijgen. Mis dus, dat was gewoon een flauw stukje theater voor toeristen, en tussendoor enkele "gauchos" die wat kunstjes kwamen doen, en vooral veel te weinig tango... Een beetje een teleurstelling, maar nadien wel nog een fijne avond gehad met enkele mensen die we hier hebben leren kennen.
Dat gaat trouwens best wel vlot als je in een hostalletje als het onze logeert, Raf en ik voelen ons allebei weer een beetje op Erasmus!
Het begint ook zo stilaan door te dringen wat het is om een half jaar op reis te zijn, want voor je vertrekt is het toch wel een beetje onbevattelijk.
De mislukte poging om authentieke tango te zien werd gisterenavond dan gelukkig goedgemaakt door een bezoek aan een milonga (keimooi woord!), dat is een soort dansavond in een zaaltje, met live muziek en een dansvloer waar iedereen die maar wil kan tango dansen. Echt geweldig, goeie groep, en veel te zien op de dansvloer, heb me er zelf toch maar niet aan gewaagd hoewel veel me nog wel bekend voorkwam (enkele jaren terug 2 reeksen gevolgd) maar in augustus als ik terug ben in Buenos Aires wil ik zeker lessen nemen en me dan toch eens op de dansvloer wagen.

En vandaag hebben we een Belgisch onderonsje gehad met Alex en Agnes, vrienden van Leuven die hier op huwelijksreis waren. Lekker gegeten in Palermo, een hippe en trendy wijk met veel groen.
Buenos Aires is trouwens een stad naar mijn hart, wel nogal vervuild en ongelofelijk druk door de week, maar zovele gezichten en zo´n zalig zuiders atmosfeertje, ik zou er best wel een tijdje willen wonen.

Maar helaas, morgenochtend veel te vroeg vertrekt onze vlucht naar de grote leegte, Patagonia!
Vriendjes, gezien ik over een uur of 3 terug op moet is het bedtijd voor mij!
Buenas noches!

Ellen

¡Queridos amigos!

Voorwaar, we hebben de laatste dagen niet stilgezeten.

Een eerste poging om de vermaarde Argentijnse steak te eten liep falikant af. Zaterdag kregen we een soortement Wiener Schnitzel voorgeschoteld met daar een soort pizza op vastgeplakt. Wel lekker, maar geen steak dus. Afgelopen maandag ondernamen we echter een tweede poging met meer succes! we bezochten toen San Antonio de Areco op een honderd kilometer van Buenos Aires, een gaucho-dorp. In praktijk bleek dit dorp tamelijk banaal en even gaucho als pakweg Bierbeek te zijn. Geen cowboy of paard gezien, mensen met heel gewone beroepen, je gemiddelde voorstadje zeg maar. Plots scheen evenwel het licht!! Op de Plaza Aurellano stapten we niets vermoedend La Esquina de Merti binnen. Een ongelooflijk knappe deerne legde ons hier een bife de chorizo op ons bord. Een kanjer van een steak, het bord was volledig gevuld! Papas rusticas ( frit) en ensalada moesten op een bijzettafeltje! Mission steak accomplished!

Y pues habia el futbol
( Boca - Independiente: 1 - 1)

Zondagochtend ging ik aanschuiven voor tickets. Ik en duizenden anderen welteverstaan. Allemaal gekleed in geel-blauw. Voor mij was dit laatste een stap te ver. Ik zou in België niet willen doorgaan voor een Herent fan of godbetert een Truienaar. Gewoon aanschuiven dus.
Men raadde me in de rij aan om als buitenlander toch maar zitplaatsen (de platea) te nemen, boven het gewoel.
In de namiddag kwamen we 45 minuten voor de aftrap aan het stadion. de drukte en het politievertoon was eigenlijk vergelijkbaar met dat bij grote europese clubs, type AC Milaan, Real Madrid, Amderlecht en Man U. eenmaal in het stadion was het andere koek. Het stadion zat reeds vol en de hinchas van Independiente hadden hun eigen murga-fanfare mee die reeds voor ambi zorgde en die van ons Boca zongen luidkeels om Riquelme.

La bombonera is trouwens een oergezellige en volkse betonnen constructie. Een klein veld met nauwelijks ruimte rond en tribunes als vier muren daarrond. Zo steil dat ze Ellen deden schrik deden krijgen bij een duztje vanop de derde ring pardoes op het veld te vallen, pal voor de voeten van Roman Riquelme.
De wedstrijd ving aan zoals dit hoort in Argentinie, met papiersnippers die overal dwarrelden en een ongelooflijk lawaai en gezang.
Voor een verder verslag van de wedstrijd: www.bocajuniors.com.ar/

Na de wedstrijd verliep de ontzetting van het stadion ontzetend vlot en voor we er erg in hadden, stonden we al terug in onze barrio San Telmo!

PS: Herman VH., als je nog Argentijnen zoekt, geef me een seintje. Ik zal hier wel wat scouten.
PS2: we hebben wat problemen met foto's te plaatsen maar door wordt aan gewerkt.

Groetjes uit Uruguay (waar we op dagtrip zijn)

Raf en Ellen